Naar hoofdinhoud

Praat mee op het Wajong-forum

Op dit forum kunnen Wajongers hun ervaringen met elkaar delen. Discussieer mee over onderwerpen die je bezighouden en stel je algemene vragen over je Wajong-uitkering.

De meest recente, actieve discussie staat bovenaan.

Moderators op dit forum zijn Saraya en Jan Willem. Zij begeleiden de discussies namens UWV.

Het UWV Webcareteam beantwoordt algemene vragen over je uitkering.

Mijn ziekte of beperking

Pagina's

Ha Kris,

Ik moest even langer nadenken over je mail van 4:09 vannacht.
Wat een heftige gedachte “een mes in krijgen en leegbloeden als het er uit getrokken wordt”. Dat moet een heel diepe angst zijn. Ik vraag me af waardoor dit getriggerd wordt. Zit het vast aan je tweede operatie of aan het verlies van je werk. Ik denk dat het niet uitmaakte welke oorzaak het heeft en hoe oud dit kindsdeel is. Het is duidelijk heel bang. Kun je misschien een veilige ruimte maken voor dit (nog) onbekende kindsdeel. Een ruimte waar niemand in kan en waar alleen hij/zij uit kan als het zich weer veilig waant. Bedenk een mooie kamer met wanden met leuke of fijne afbeeldingen waar niemand naar binnen kan kijken. Een fijn zacht bed of zit/ligzak, fijne geuren en zachte knuffels. Als het te heftig wordt met herinneringen neem je het kindsdeel mee naar deze fijne plek en leg je uit dat dit gevoel voor hem/haar te groot is dat grotere of oudere delen dit gevoel verder zullen onderzoeken en er daarna op

terug zullen komen en uitleg geven.
Het lijkt mij heel heftig als een kind op 5 jarige leeftijd zo’n zware operatie moet ondergaan. Vroeger werd er niet naar emoties gekeken, ook niet in het ziekenhuis, terwijl daar tegenwoordig wel aandacht voor is. Ik was tot enkele jaren terug panisch voor ziekenhuizen omdat ik als jong kind mijn broer een nabloeding zag krijgen na een amandeloperatie. Nu ben ik de laatste jaren vaak onverwacht in het ziekenhuis opgenomen vanwege mijn hart en kan ik eindelijk dat kleine deel gerust stellen. In mijn tas zit standaard een kleine knuffel zodat, wanneer ik wakker word, ik direct in het hier nu ben.
Ken je het boek “Omgaan met traumagerelateerde dissociatie” van Suzette Boon? Daar zit een deel in over de kwaliteit van het dagelijks leven verbeteren. Ook al weet ik dat je niet gedissocieerd bent, je steekt er toch weer wat van op. Het gaat o.a. Over slapen, eten, dagstructuur, zorg voor het lichaam, vrije tijd.

Zachte knuffels terug

Fosje

Jeetje, wat heftig dat je steeds in het ziekenhuis beland vanwege je hartaandoening. Vooral ook omdat het heel verdrietig is dat jouw strijd met je werkgever tot zoveel ook lichamelijke schade heeft geleid. Erg verdrietig...

Tegelijkertijd lijkt het alsof je zo'n schat aan kennis en ervaring hebt, die je mij dan schenkt zodat ik er even verder mee kan. Jij bent een lief en waardevol mens voor me, bedankt daarvoor! :-)
En dan nog een combinatie tussen creativiteit en wetenschap, die mij niet onbekend is. Zou zo mooi zijn om toch te blijven fantaseren hoe al jouw kwaliteiten nog (meer) sporen na gaan laten op deze wereld.. Toch?

Ik kende Suzette Boon wel, maar het boek niet. De inkijkbladzijdes vond ik prettig geschreven. De geluiden in mijn tuin waren meteen een goede oefening om meer in het hier en nu te komen! Kinderen die spelen, verkeer, ruisen van bomen.. en oja, de vogels.
Mooi praktisch zijn die interventies!
Ik bestel het en kijk wat het me brengt! Dank je, weer!

Ik heb met mijn psycholoog nog naar mijn herstelplan gekeken en besproken dat ik weer erg uit balans was door de intake van het revalidatiecentrum vrijdag. Het drukte me op de feiten hoe mijn gezondheid zo slecht is geworden..

Daarom denk ik dat dissocieren ook functioneel kan zijn. Ik kan dan op een hoog niveau functioneren en lol maken. Kon, bedoel ik, want nu voel ik te veel. Te veel angst, verdriet en boosheid.

Dus ik blijf zo enorm twijfelen over wat ik ga doen.
Volledig richten op positieve zaken die ik kan versterken zodat ik weer 'de oude word'. Ik heb dat vroeger ook gedaan.

Of gedoseerd wat verwerken, maar ook voor een deel afblijven. Keuzes maken waar wat te doen. Basta.

Of full blown overal open over zijn en verschillende hulpverleners met elkaar laten praten. Doe ik nu niet en heeft niet mijn voorkeur, want ik ben bang dat mijn geschiedenis dan wordt wie ik ben. Dat het me meer verzwakt, en werk en plezier te lang niet meer lukt.

Netflix!? :-)

Ha Fosje,

Ik wou je nog bedanken voor het meedenken en de goede interventies!
Het gaat iets beter, ik slaap ongeveer 5 uur sinds 2 dagen. En ik val niet meer zo snel af (wat niet gewenst was, ik kreeg gewoon geen eten weg).
De afbouw van pijnmedicatie gaat ook beter. Ik ben niet meer zo ziek en de pijn is redelijk te doen. Meer dan gehoopt, maar ik ben nog in herstel...

Straks weer een intake bij het revalidatiecentrum. En dan begrens ik vragen wel beter, die me emotioneel te veel belasten. Eerst lichamelijk wat sterker worden voor ik bezig kan met andere dingen. Dat zinnetje ga ik herhalen.

Een hele goede dag aan iedereen!

Ha Kris,

Sorry dat ik niet eerder heb gereageerd maar je verhaal kwam te dichtbij, een situatie die zo herkenbaar is en dan moet ik even nadenken.
Ik vind het vreselijk dat je niet goed geholpen bent en door je ouders in de steek bent gelaten, in ieder geval op medisch gebied. Mijn ouders waren gewoon niet in staat om iets te doen omdat ze doctoren op een voetstuk plaatsten. Dat was vijftig jaar terug heel gewoon. Je keek tegen artsen op en vroeg niet verder. Ik heb het mijn ouders vergeven anders blijf ik zelf in een negatieve spiraal komen en terugdraaien kan niet. Het leven kost me al genoeg energie om hier te blijven.
Ik ben erg blij om te lezen dat je weer wat eten kunt verdragen en dat je wat slaapt. Wat stress al niet met een mens kan doen!
Ik hoop dat je vorige week een goed gesprek hebt gehad op het revalidatiecentrum. Je schreef dat je zou proberen je emoties te begrenzen. Maar heb je wel eens geprobeerd om uit te leggen wat het met je doet wat sommige mensen zeggen?

Ik vind dat zelf ook heel moeilijk maar het lukt me wel steeds beter.
Wanneer iemand een uitspraak doet kun je misschien zeggen dat je daar boos, verdrietig of bang van wordt. Bijvoorbeeld: ik ben boos omdat er vroeger fouten zijn gemaakt in mijn behandeling en het maakt me verdrietig dat ik nu, na deze ingreep, zoveel pijn heb.
Wanneer je het uitspreekt kan dat verhelderend werken voor je behandelaren. Je zult helaas ook wel tegen horken van hulpverleners aan blijven lopen die hun eigen emoties niet kennen en dus voor jouw emoties niet open staan. Ik wens je een goed herstel toe met alle respect zoals jij in het leven staat.

Zachte knuffels,

Fosje

Ha Fosje,

Fijn om van je te horen! Ik begrijp wat je zegt. Het kost idd al moeite genoeg om door te ademen soms... Kiezen waar de focus op te leggen, is belangrijk!
Ben Furman schreef ooit over hoe je anders naar je jeugd kunt kijken, met vragen zoals: "hoe heb je je jeugd overleefd?" en: "hoe lukt het om jezelf nu te geven wat je vroeger niet hebt gehad?".
Voor mij komen dan meteen herinneringen naar boven zoals dat ik ook veel tekende en genoot van dieren.
En ook nu heb ik een lieve kat en voel me beter als ik iets creatiefs doe.
Dus daar energie in steken, is goed voor mijn herstel.

Ja, natuurlijk merk ik wel dat ik sociaal geïsoleerd ben. Maar ook na bijna 2 jaar praten, zie ik niet hoe ik dat verander. Terugtrekken is makkelijker, rustiger, minder vermoeiend.
Jammer dat ik er een waardeoordeel over heb.
En ook jammer dat het te erg door schiet. Misschien trek ik wel meer mensen als ik sterker word. Of misschien wordt dit isolement steeds erger.

En dit is meteen wat ik bedoelde met het begrenzen van vragen van het revalidatiecentrum.
Ik vertelde dat ik teveel last had gehad van de vorige intake, dus dat sommige vragen te confronterend zijn. Maar men vroeg toch dingen waar ik daarna, dus dagen later, last van krijg. Dat is mijn probleem: ik merk later wat het me doet.

In dit geval ging het dus om mijn sociaal netwerk, omdat de revalidatie veel vraagt en je dan meer hulp nodig zou hebben. Maar dat is er bijna niet en dat is pijnlijk, maar waar.

Dit is ook de reden dat ik voorzichtig moet zijn met dingen willen verwerken. Het vraagt veel energie om alles aandacht te geven. Ik moet eerst maar eens zorgen dat ik me aankleed, eten maak, en meer regelmatig slaap. Lichamelijk wat sterker worden.

On that note viel me op dat mijn bloeddruk steeds te laag is en omdat ik erg moe ben, wil ik deze week voorstellen om de bloedverdunner te stoppen. Hopelijk ben ik dan minder buiten adem en kan ik wat meer gaan doen.

Ik weet van mijn ouders dat ze gedaan hebben wat ze konden. Zij hebben dit niet voor me gewenst. Ook zij dragen de sporen van een geschiedenis die verre van perfect is.

Dat ik een handicap heb die mijn leven zo enorm bepaalt, terwijl ik deze niet had hoeven hebben is voor mij een reden om inwendig te 'flippen' als ik denk dat zorg beter kan. Die gevoeligheid moet ik verliezen om in werk te kunnen functioneren.

Daarnaast verdient het kind in mij dat ik er beter voor zorg. Het optil, en rust en warmte geef. Een fijne kamer geef, goed te eten.
Het helpt niet om het nog meer overstuur te maken door dingen op te rakelen met moeilijke vragen.

Dus ik ga beter voor dat kind in me zorgen. Ik word er best blij van om te bedenken dat ik precies weet hoe: door met creatieve media oplossingen te bedenken zodat de wereld wat makkelijker wordt. Dat wil ik vast niet alleen, dus dat is denk ik de weg hieruit. Aansluiting zoeken met mensen die dit ook willen.

Veel liefs van mij!

Pagina's