Naar hoofdinhoud

Praat mee op het Wajong-forum

Op dit forum kunnen Wajongers hun ervaringen met elkaar delen. Discussieer mee over onderwerpen die je bezighouden en stel je algemene vragen over je Wajong-uitkering.

De meest recente, actieve discussie staat bovenaan.

Moderators op dit forum zijn Saraya en Jan Willem. Zij begeleiden de discussies namens UWV.

Het UWV Webcareteam beantwoordt algemene vragen over je uitkering.

Mijn ziekte of beperking

Pagina's

Goed voor je zelf zorgen is een eerste vereiste. Dat je dan direct aan een eiwitrijke maaltijd denkt vind ik slim bedacht. Eiwitten zorgen ook voor het omhulsel van de zenuwen in ons lichaam en wanneer die niet goed is geeft dat echt pijn. Zelf maak ik eens per week een pan kippensoep en vries een deel in, zodat wanneer ik niet aan koken toe kom, ik wel een warme maaltijd heb. Het is geen ingewikkelde soep maar gewoon een basisspeler van vermicelli, bouillonblokje, gesneden (wok)groente, in blokjes gesneden gerookte kip en water.
Ben je nog bezig met het schrijven van je plan? Ik heb het mijne van het revalidatiecentrum er nog eens bij gepakt. Daar zag ik staan dat geuren kunnen helpen. Welke geur vind jij lekker? Het kan een geurend stukje zeep zijn. Voor mij is dat lavendel. Als ik dat ruik word ik even uit mijn negatieve gedachte gehaald, even in het nu geplaatst.
Ik hoop dat je hier weer iets mee kunt.

Lieve groeten en zachte knuffels,

Fosje

Ha Fosje,

Je zet me aan het denken.. Ik heb eigenlijk geen idee hoe ik nog anders kan dan na tegenslagen steeds een tandje bijzetten en vechten. Of opgeven overwegen.

Vannacht las ik in een boekje over de metafoor van het touwtrekken(met wat/wie dan ook), terwijl je beiden aan een andere kant van de afgrond staat. Er staat dan de vraag of je je kunt voorstellen dat je dat touw loslaat, en hoe dat voelt. Het gevecht loslaten ipv bv in de afgrond getrokken worden.

Ik denk dat als ik dat had gekund, dat ik er anders aan toe was.
Ik denk dat mijn leven zo is gevormd dòòrdat ik bleef vechten. En dat is misschien dan ook een keuze die ik bewuster vanuit wat me echt beweegt kan maken.
Het conflict met 'de overheid' mag dan nog jaren doorgaan, het gaat dan niet meer om mij.

Ik weet alleen niet of ik kan integreren wat er in mijn leven is gebeurd en ook kan functioneren op het niveau dat ik deed. Moet je weer over dingen heen leven om te kunnen overleven?
Dingen vergeten?

Laatst gewijzigd op: 04 augustus 2019 18:11

Ik ben bezig het plan te bedenken hoe beter te herstellen, waar dit soort vragen me in bezighouden: hoe blijf je 'on line' en voor jezelf zorgen, ook wanneer je contact hebt met je grootste pijn?

Ik moet mezelf forceren om op bepaalde momenten iets te doen dat een goed gevoel oproept. Moet.. ;-)
Dus bv elke dag wil ik gaan kijken naar helpende gedachten en afspraken, doe ik oefeningen..

Geuren, ja! Een van de laatste dingen die worden vergeten, dus ontzettend geschikt om iets fijns op te roepen :-) Bedankt!

En jouw kippensoep doet me denken aan iets warms dat je je kind geeft als het ziek is. Wat troostend is als ik dat mezelf geef. Voeding is zo belangrijk en stopt met slapen het eerst.

En wat me moet gaan helpen, is dat ik iets doe waar ik zelfwaardering uit put. Want ik weet waar ik goed in was. Samen scheppen, bouwen, toetsen, en dat op een maatschappelijk relevant gebied.

Was er een aanleiding je plan te pakken?

Zachte knuffels en liefs terug!

Ik heb een herstelplan gemaakt, want waarom zou je 's nachts slapen om te herstellen ;-) Grapje, het zit er nog steeds niet in.

Ik heb deze post nog eens teruggelezen en dan valt me pas op hoevaak ik hetzelfde zeg. Sorry daarvoor, ik moet ook cognitief revalideren. Zoveel geheugenproblemen door medicatie gekregen dat ik nu meer baat heb bij pictogrammen en dingen die in het zicht liggen, zodat ik er goed over struikel zeg maar..

Ik vraag me af of ik wel eens het boek van Janina Fisher heb genoemd. Vast wel. Dat was vorig jaar voor mij het meest waardevolle boek in tijden. Door te leren vanuit het functionerende deel vj brein contact te maken met het emotionele brein (de kinderen in jezelf).

En dan is het alweer maandag.

De psychische pijn, angst, verdriet etc. die je voelt, probeer je in dat boek te relateren aan een leeftijd die daarmee samenhangt. Hoe oud was je toen je dat ook voelde?
En dan maak je er het kind in jou van, die dit heeft meegemaakt. Jij kijkt er vanuit nu naar en probeert te communiceren met het kind op die leeftijd.
Je vraagt bv wat zij of hij nodig heeft om zich veiliger of beter te voelen..
Soms lukt dat niet (meteen), omdat je je niet genoeg los maakt van die nare gevoelens. Je zit er midden in.

Ik vergat steeds aan het kind te vragen wat hielp, maar dat was ook tekenend voor hoe het vroeger ging.

Nu voelt het alsof er een mes in me wordt gestoken en ik leeg bloed nadat het eruit is getrokken.
Hoe oud het kind in me is die dat voelt, weet ik niet. Maar de gevoelde noodzaak iets te doen herken ik wel. En daarom slaap ik niet.
Dus wat zeg of vraag ik zodat ik nu kan slapen? Ik kan het niet meer goed maken, weet ik al.

Ik blijf bij je (zolang het duurt)?

Ha Kris,

Ik zie dat je vier stukken tekst hebt geschreven, ik probeer per stuk te reageren.
Na tegenslagen vechten of opgeven overwegen. Ik denk dat jij ook van jongs af aan alleen maar vecht en opgeven geen optie is geweest, ook nu niet. Want wat brengt ons opgeven? Het gevoel dat we gefaald hebben? Wanneer we aan opgeven een andere betekenis geven dan falen, bijvoorbeeld we hebben het geprobeerd maar het is helaas mislukt, niets aan te doen, kijk je er milder naar dan wanneer je jezelf straft door bijv. niet te eten.
De metafoor van het touwtrekken ken ik, ik heb ooit in een revalidatie mijn pijn en verdriet opgeschreven en verbrand. Daar moet ik nog regelmatig aan denken. En dan lijkt het wel of de pijn en verdriet wat draaglijker worden.
Het conflict met “de overheid” gaat dan niet meer om mij. Daar zit achter dat jij een conflict hebt met de overheid, maar jij bent het conflict niet. Jij bent Kris, een leuk en lief mens dat er mag zijn!

Je vraagt je af of je weer over dingen heen moet leven om te kunnen overleven?
Je kunt volgens mij pas over dingen heen leven als je er doorheen hebt geleefd en geaccepteerd dat dingen zo gegaan zijn zoals ze zijn gegaan zonder jezelf daar de schuld van geeft. Neemt niet weg dat je er zelf bij bent geweest maar dat je niet overal invloed op hebt.
Dingen vergeten? De dingen die jij hebt meegemaakt op je werk vergeet je niet, je kunt ze hoog uit een plekje geven en er te zijner tijd met een afstandje naar kijken. Ik hoop alleen dat je daar de tijd voor neemt en er geen blijvende lichamelijke schade aan overhoud. Ik heb tien jaar gevochten met een hartinfarct als gevolg daarvan. Ik blijf vechten maar de schade van het hartinfarct kan ik niet meer ongedaan maken.
Ik merk wel aan de vragen die je bezighouden dat je net als ik in
“ je hoofd zit”. Je bent duidelijk een wetenschapper die de vragen helder en duidelijk aangeeft, dat vind ik super knap van je.

Zachte knuffels,

Fosje

Je bent niet “on line” als je contact hebt met je grootste pijn. Je bent pas weer bewust wanneer je kunt bedenken dat je in je grootste pijn zit. Op dat moment komt er een kleine opening om weer te voelen dat je er bent. Op dat moment kun je jezelf afvragen of je gedachten waar zijn en of je er een helpende gedachte tegenover kunt zetten. Als je heel erg verdrietig bent zul je dat verdriet misschien veroordelen, maar in veroordelen zit een straf, en je mag gewoon vreselijk verdrietig zijn om wat je is aangedaan of dat je pijn hebt. Daar is totaal niets mis mee.
Je hoeft jezelf niet te forceren om op bepaalde momenten iets te doen wat een goed gevoel oproept. Neem kleine stapjes wat betreft het goede gevoel. Dat kan bijvoorbeeld al door je huisdier te aaien. Heb je wel eens gevoeld hoe ze aanvoelt, hoe zacht of stug haar haren zijn, of ze lekker warm is of juist kouder dan jouw handen?
Je schrijft dat je weet waar je goed is was, maar volgens mij ben je er nog steeds goed in.

Jouw kracht ligt duidelijk in het samen scheppen, bouwen, toetsen op welk gebied dan ook. Je kunt heel helder je vragen beschrijven dus ik twijfel niet aan wat je ooit kon ook in de toekomst weer kunt.
Bij een maatschappelijk relevant gebied heb je altijd twee partijen. Namelijk de overheid maar ook een organisatie of meerdere organisaties die er bij betrokken zijn. Je hoeft dus niet aan de overheidskant te staan om heel waardevol te zijn. Ik denk dan met name aan ontwikkelingen waar bijv. (Europees)subsidiegeld voor beschikbaar is.

De aanleiding om mijn plan weer eens te pakken is oplopende stress waardoor mijn klachten weer groter worden. Maar ook jouw vraag over pijn triggerde me. Als ik iemand op dit gebied kan helpen geeft me dat een goed gevoel. De vragen die je stelt laten mij ook weer nadenken over mijn pijn en verdriet. Je bent dus voor mij een erg waardevol mens!

Zachte knuffels,

Fosje

Laatst gewijzigd op: 05 augustus 2019 10:09

Ik ga een beetje meer openheid geven welke pijn ik niet kan integreren.

Ik heb een geboorteafwijking gehad, die ondanks mank lopen en veel fysieke straf daarvoor niet is ontdekt tot ik 5 was. Toen kwam ik weer in het ziekenhuis terecht en bleek ik een ernstige aandoening te hebben.
Op mijn 5e ben ik voor het eerst geopereerd, maar binnen een jaar stopten mijn ouders met de controles.
Alleen bleek de operatie mislukt en stierf mijn bot af. Dat had het ziekenhuis al op rontgenfoto's gezien, maar daar deden ze niets mee. Het is volslagen onduidelijk waarom niet.

Tussen mijn 6e en dat mijn ouders (onder dwang) op mijn 13e in het ziekenhuis terugkeerden, is er niets aan mijn medische situatie gedaan. 7 jaar!
Op mijn 14e en daarna werd ik weer geopereerd, maar was de boodschap 'to buy time' voor het kunstgewricht dat ik nu, 30 jaar later pas heb gekregen.

Mijn jeugd was vol met pijn en heeft grote gevolgen gehad: dat voelen is ten koste van functioneren en herstel?

Pagina's