Naar hoofdinhoud

Praat mee op het Wajong-forum

Op dit forum kunnen Wajongers hun ervaringen met elkaar delen. Discussieer mee over onderwerpen die je bezighouden en stel je algemene vragen over je Wajong-uitkering.

De meest recente, actieve discussie staat bovenaan.

Moderators op dit forum zijn Saraya en Jan Willem. Zij begeleiden de discussies namens UWV.

Het UWV Webcareteam beantwoordt algemene vragen over je uitkering.

Mijn ziekte of beperking

Pagina's

De vraag bij jou is denk ik wel wat er gebeurt als je meer pijn toelaat. Ga je je dan anders bewegen en geeft dat weer elders pijnklachten of is het te verdragen. Het is op dit punt ook zelf onderzoeken wat het beste bij jouw moment past. Ik kan overdag veel bedenken waarom ik ‘s avonds geen medicijnen wil, maar soms is de nacht zo inktzwart dat ik toch in moet nemen. Dat accepteer ik dan ook maar, ik heb dan geen keuze.
Ik hoop dat je vannacht beter slaapt en bied je dan ook mijn beide armen en warme vossenstaart om je heen aan.

Zachte knuffels,

Fosje

Laatst gewijzigd op: 29 juli 2019 13:23

Ik wilde het eea terug schrijven, maar het lukt me vandaag niet meer. De pijnpoli had geen goed nieuws en ja, inktzwart, o wat zou ik wensen die nachten nooit meer te hebben. Gek genoeg hielp de oxycodon me daarmee wel.

Elke dag een dag... En de nacht liever niet te bewust nee.
Bedankt voor jouw armen en zachte knuffels, wat doet dat even goed.

De pijnpoli (een specialist die daar werkt) gaf gisteren aan dat hij denkt dat de pijn afkomstig is van verharde of geirriteerde pezen.
En een ander deel afkomstig van de trombose.
Beiden kon hij weinig mee. Hij zei letterlijk dat ik er waarschijnlijk psychisch mee in het reine moet komen dat de pijn blijvend is. Ik snap dat niet, want ik ben toch nog aan het herstellen.
Hij heeft geen idee, werkelijk geen idee wat zo'n opmerking teweeg brengt. Toen ik ertegen in ging, zei hij: fysio, massages, ontstekingsremmers, en rust.. Rust?

Hij gaf aan geen vervolgafspraak te maken, en dat als ik het risico wil nemen hij pas een pees zal proberen aan te prikken om die te verdoven. 'Hij laat de regie bij mij'. Die heb ik vaker gehoord.

Ik heb erge last van meer pijn. Zwaar, hoor..

Het revalidatiecentrum in Spanje biedt (nog) geen mogelijkheden op korte termijn. En in NL krijg ik nu maar 3 x half uur fysio per week.. Ook al betaal ik dat zelf!

Ik weet niet meer wat te doen.

Elke dag een dag... Maar nachten van 3 uur maakt dagen nog zwaarder.

Dus ik moet een plan maken om te herstellen. Ik moet dat zelf doen.

Dat denk ik.

Want ik vlieg al bijna 2 jaar tegen de muren op en blijkbaar weet je toch vaak zelf het beste wat helpt en wat niet. Op basis van wat eerder hielp

Ik ga het weer proberen..
Want ik denk dat er genoeg mensen zijn die het zwaarder hebben, meer pech hebben..

Kijk naar het laatste seizoen van Orange is the new black en je schaamt je dat je ooit hebt geoordeeld dat je mensen (asielzoekers?) een grens hebt geboden?

Ik weet het niet, wat weet ik. Nou ja, eigenlijk best veel en ik heb ook veel wel gekregen.

Dus ben ik het niet aan mensen en mezelf verschuldigd om harder te werken aan mijn herstel? Om niet te wachten tot het goed komt?

Ik denk dat iedereen zijn keuzes maakt zoals je nu kan. Ik hoop dat ik hieruit kom en ooit wat meer warmte om me heen heb èn weer zinvol werk doe. Als ik het wil, lukt dat

Laatst gewijzigd op: 01 augustus 2019 12:56

Maar het is en blijft vooral een kwestie van doen. Vooral omdat ik vaak niet meer wil. En in mezelf veranderen wat niet helpend is, zoals het idee dat herstel sneller kan gaan omdat ik altijd zo sterk was.

Ik wens iedereen een hoopvolle dag toe. En een rustige nacht.

Ha Kris,

Wat verwoord je het allemaal weer mooi. Ik kan echt van je stukjes genieten. Er zit steeds zo’n waarheid in.
Je zult inderdaad zelf aan de slag moeten, maar dat mag ook met behulp van anderen. Je hoeft niet alles zelf te doen. Vergelijken met anderen vind ik lastig, jij vecht al twee jaar voor gerechtigheid en een zinvol leven. Dat is je goed recht.
Dat je soms niet meer wilt begrijp ik, van al dat vechten word je zo moe en het kost je zoveel energie dat het je lichamelijk ook zwaarder krijgt. Ooit kreeg ik van een vriend te horen die in een psychiatrische kliniek opgenomen was dat hij werkte aan een balans tussen gevoel en acceptatie. Dat vind ik een heel mooie uitdaging.
Je bent alleen aan je zelf iets verschuldigd als je er harder voor had kunnen vechten, maar volgens mij doe jij al alles wat in je macht ligt om weer beter te worden. Straf jezelf dus niet maar probeer er open en mild naar te kijken. En stel vanuit die visie je eigen plan op.

Laatst gewijzigd op: 01 augustus 2019 15:46

Een plan met zaken waar jij direct zelf iets mee kan maar ook met zaken waar je hulp bij nodig hebt en van wie je die denkt te kunnen krijgen. Ik zie jou ook als een heel sterk mens, maar ook sterke mensen hebben steun nodig al is het om maar even te spiegelen.
Dat je vaak niet meer wilt, zouden mijn eigen woorden kunnen zijn. Maar stoppen is soms zo moeilijk dat doorgaan de enige optie is die ik ken. Oké, ik zal dan wel de ezel zijn die zich tweemaal aan de zelfde steen stoot, maar mijn koppigheid maakt dat ik doorga.
Ik hoop zo dat je mensen om je heen vind waar je wel warmte en respect van krijgt zodat jij weer een zinvol leven kunt opbouwen.

Lieve knuffels

Fosje

Ha Fosje,

Ik heb zoveel troost uit je woorden geput dat ik na het lezen eindelijk een paar uur heb geslapen. Dat is zo ontzettend goed, even rusten.

En het is me gelukt om daarna wat te koken èn het op te eten.
Eten met veel eiwitten, want ik denk dat ik dat nu nodig heb met zo'n verzwakt lijf.

Ook heb ik vandaag weer veel gezocht naar de juiste hulp, met de verzekering gebeld, en de afbouw van de medicatie opnieuw met de huisarts besproken vanwege de zware buikpijn en niet slapen ed.
Stapjes die klein lijken, maar het zijn stapjes vooruit.

Mijn psycholoog vertelde me een verhaal over een vlieg en iemand die steeds een inktdruppel op hem liet vallen.
Eerst ging de vlieg actief aan de slag om de inkt eraf te wassen en nadat dat lukte, was hij weer gezond.

Maar nadat de man steeds opnieuw een inktdruppel op de vlieg liet vallen, lukte dat eraf wassen steeds slechter.

En uiteindelijk kreeg de vlieg het niet meer voor elkaar de inkt eraf te wassen, stopte hij met bewegen en stierf hij.

Voor mij voelt dit verhaal als een beeld dat passend is. En de manieren om inkt af te wassen als dingen die ik moet opschrijven in dat plan om te herstellen.
En je hebt zo gelijk dat ik het niet alleen kan doen, dat steun en de juiste hulp voor mijn herstel heel belangrijk zijn!

Wijze en lieve Fosje, je strijdt ook met demonen. Maar in jouw strijd heb je onschatbare ervaring opgedaan hoe door te blijven gaan ondanks alles..
Koppigheid is een eigenschap die ook helpend is hè? ;-)

Veel liefs terug en ook veel dank!

Ha Kris,

Ik hoop dat je de afgelopen dagen wat meer hebt kunnen slapen want dat gun ik je echt.
Ik vind het ook vreemd dat een specialist van de pijn zoiets zegt, zou mij ook erg kwetsen, maar dat snappen ze vaak niet. Schijnbaar zijn wij te netjes om daar direct op te reageren en nemen dan deze uitspraak mee naar huis waar we er verder over nadenken en er negatieve gedachten over krijgen. Geef je zelf de tijd om te leren omgaan met de pijn, dat is een traject van vallen en weer opstaan dat weet ik, maar ik vind je zo sterk dat ik bijna zeker weet dat je dit ook aankunt.
Het verhaal van de vlieg vond ik treffend, maar ook erg verdrietig. Als je het vechten opgeeft verlies je en daarom is koppigheid geen slechte eigenschap maar wel een overlevingsstrategie. En als ik je berichtjes lees ben je niet aan het leven maar aan het overleven. Dat is heel erg triest maar ons beider leven is nu even zo. Er komen ook weer betere tijden, de vraag is alleen wanneer?

Laatst gewijzigd op: 04 augustus 2019 13:10

Pagina's