Naar hoofdinhoud

Praat mee op het Wajong-forum

Op dit forum kunnen Wajongers hun ervaringen met elkaar delen. Discussieer mee over onderwerpen die je bezighouden en stel je algemene vragen over je Wajong-uitkering.

De meest recente, actieve discussie staat bovenaan.

Moderators op dit forum zijn Saraya en Jan Willem. Zij begeleiden de discussies namens UWV.

Het UWV Webcareteam beantwoordt algemene vragen over je uitkering.

Mijn ziekte of beperking

Pagina's

Ik ben zo verschrikkelijk verdrietig.. Ik heb al sinds 2012 geen functioneringsgesprek gehad. Ontslag was in 2017 op verstoorde arbeidsvoorwaarden.
YIk heb er zo hard voor gewerkt.. ik kan niet stoppen met huilen. Hopelijk slaat de combinatie van oxycodon, pregsbeline, en lorazepam zo in en verzacht dat wat van de vreselijke pijn die ik moet drageb.

Had ik maar iemand bij me om me vast te houden. Was alles maar snders.

Ik hou wel van mn huurhuis en tuin, zelf tekeningen gemaakt en compleet verbouwd. Vanwefe handicap nam het vele jaren, maar nu is het vooral afwerken -wat ik slecht doe. Ik ben trot wat iK kon. Maar nu zit ik vast in machtelooshrid :en zoveel pijn.

Lieve Kris,

Wat zou ik graag mijn beide armen om je heen willen slaan als jij je daardoor wat beter zou voelen. Dat je je zo naar voelt snap ik heel goed, dit is niet uit te leggen wat het met je doet als je registraties afgepakt worden door een werkgever die dwars ligt. En al sinds 2012 geen functioneringsgesprekken hebben vind ik ook heel apart.
Je kunt dit grote verdriet niet in een paar dagen verwerken dat heeft echt heel lange tijd nodig. Ik hoop dan ook dat de medicijnen zo snel mogelijk gaan werken. Ik heb je lijstje van medicijnen wel eens gezien maar ben niet zo goed op de hoogte. Ik zie wel dat je medicijnen hebt op te kalmeren maar zit er ook echt iets bij waarvan je kunt slapen. Zelf gebruik ik Zolpidem om te slapen. Binnen een halfuur ben ik onder zijl en dat duurt dan zo' n 6 tot 8 uur. Misschien is dit nog het vragen waard aan de psychiater.

Laatst gewijzigd op: 22 juli 2019 12:45

Overigens vind ik het super knap van je dat je je huurhuizen zo hebt opgeknapt als je wilt en alleen nog maar hoeft af te werken. Ben daar bijna jaloers op. Ik zou willen dat ik zo handig was. Dat geeft voor mij ook weer aan dat je een enorme doorzetter bent. Gooi ook niet weg waar je je nu zo fijn voelt. Dat is ook een veilige plaats.
Je mag echt trots zijn op wat je kon en waarschijnlijk nog steeds kunt maar door een verziekte werksfeer te niet is gedaan. Het erge vind ik op te moeten merken dat wij als gehandicapten de schuld krijgen van een verziekte werksfeer. Wat wij willen en ons door ons handicap ook meegegeven is is dat wij juist al harder werken om alles goed te doen, vaak tegen lager loon dan wat niet gehandicapten verdienen.
Machteloosheid is een niet te onderschatten gevoel. Je krijgt het pas weer een beetje terug als je zelf de controle weer terugkrijgt over wat je als toekomst ziet.

Ik leg mijn beide armen om je heen en ook mijn warme vossenstaart.

Fosje

Ik bedenk hoe dat voelt en ga weer slapen. Liefs terug :-)

@Kris, wat een vreselijk nieuws voor je. Ik kan nooit weten hoe het voor jou voelt maar ik weet uit eigen ervaring hoe het is als je 14 jaar lang keihard en met hart en ziel voor iets hebt gewerkt en dat dat in een klap wegvalt. Voor mij was dat een rouwproces, je moet jezelf als het ware opnieuw "uitvinden" en zoiets kost tijd, heel veel tijd. Ik hoop dat je jezelf die tijd gunt en dat je ondertussen lief voor jezelf bent, voor jezelf zorgt (of dat in ieder geval probeert). Heel veel sterkte!

Bedankt tt.. Het gaat nog niet vanzelf.
Ik probeer veel te slapen nu. Gr.

Het slechte nieuws is nog steeds goed verdoofd en een flinke oorontsteking helpt mee met dat mijn hersenen niet te gebruiken waren. Ook kijk ik nog scheel en is oog-handcoordinatie niet zo denderend. Rustig aan maar, ik ben ziek. Weliswaar heet dit wel wat anders. Want ik ben voor een andere reden ziek voor werk dan ik nu ziek ben. BLA.

In mijn buik ben ik nog verdrietig van het dramatische nieuws. Een nieuw leven opbouwen in mijn eentje. Hoe lukt dat zonder weg te gaan. Als mijn revalidatie dan nog wat gaat inhouden. Ik bel morgen. Slaat ook nergens op dat ik al maanden afwacht.

De arts was hier vanmiddag, zei wat streng dat ze mensen normaal opneemt die zo zwalken (door meds). Gelukkig was het een flauw dreigement. Vrijdag belt ze en wil horen dat ik meer afleiding heb gezocht enzo. Snap dat wel. Pillen slikken helpt maar tijdelijk. Werkt prima so far, maar wil uiteraard geen junk worden.

Ik wilde gewoon blijven wie ik was.

Wat ik wel erg interessant vond, was een tijdschrift waar ik een artikel probeer te publiceren met een oud collega. Wat zo leuk was, dat ze vroegen om een profiel aan te maken zodat ze meer gerichte stukken kunnen sturen. Dat klinkt als iets dat ik altijd heb gemist zonder dat ik wist dat ik dat had gemist: iets dat je verder laat ontwikkelen.

Slaap lekker fosje, ook al heb ik geen zachte vossenstaart

Ha Kris,

Wat goed dat je toch probeert weer wat op te krabbelen. Dat artikel betekent dus veel voor je. Ga hier in ieder geval je energie in steken, dat geeft wat afleiding. Wie weet waar dit toe leidt.
Dat je geen medicijn junk wilt zijn begrijp ik wel, daar streef ik ook niet naar, maar soms is het even nodig om dan in een sterkere fase weer wat af te bouwen. Heb je het plan om naar het buitenland te gaan wel eens opgeschreven daar krijg je denk ik ook weer energie van.
Zoals tt ook al schreef zit je in een rouw fase, en die is gewoon rauw. Hier moet je doorheen. Deze periode kan behoorlijk lang duren. Zelf zit ik nog in de vechtfase, ik kan nog niet accepteren dat ik zoveel dingen niet meer kan. Ik voel me wel langzaam afglijden naar de rouwfase.
Ik hoop dat je deze dag weer wat beter doorkomt dan de vorige en dat je weer leuke energiegevende dingen op je pad krijgt.

Zachte knuffels

Fosje

Laatst gewijzigd op: 24 juli 2019 09:17

Ik wil zo graag reageren, maar het lukt niet. Ik moet slapen o

Pagina's