Naar hoofdinhoud

Praat mee op het Wajong-forum

Op dit forum kunnen Wajongers hun ervaringen met elkaar delen. Discussieer mee over onderwerpen die je bezighouden en stel je algemene vragen over je Wajong-uitkering.

De meest recente, actieve discussie staat bovenaan.

Moderators op dit forum zijn Saraya en Jan Willem. Zij begeleiden de discussies namens UWV.

Het UWV Webcareteam beantwoordt algemene vragen over je uitkering.

Mijn ziekte of beperking

Pagina's

Ha Kris,

Dit is wel het slechtste moment dat je dit te horen kon krijgen. En zeker de manier waarop jouw ex werkgever met je om is gegaan vind ik ronduit schokkend. Ik snap dus heel goed dat je medicijnen neemt om te dempen, dat zou ook mijn manier zijn. Dit wil je gewoon niet voelen. Ik lees al een tijdje mee en ik weet hoe hard je hebt moeten strijden voor je geldigheid van je diploma's.
Laat die vacature sites maar even voor wat ze zijn en zorg eerst dat je zo goed mogelijk uit je revalidatie komt.
Ik blijf in je geloven en ik denk dat wanneer je je weer beter in je vel voelt zitten er best uitdagende dingen op je pad zullen komen. Zelf zie ik die bij mezelf ook niet meer, maar toch geef ik de moed niet op. Het zal wel zo iets zijn dat ik een ezel ben en me heel vaak aan dezelfde steen zal bezeren. In jou zie ik die strijdbaarheid ook terug. Je bent een vechtertje.
Ik wens je voor nu veel rust toe.

Veel zachte knuffels,

Fosje

Fosje, ik ken je niet in real life, maar het doet me goed wat je zegt!

Ik ben vannacht niet eens naar bed geweest zo gesedeerd en toch verdrietig was ik. Ook nu zijn alle lampen nog aan en lig ik in de kleren van gisteren. Ik ben er helemaal kapot van.

Ik lees een beetje mee op dit forum, maar wil eigenlijk weg hier. Ik weet alleen niet hoe sterk ik inmiddels ben. Dat ik weg wil komt ook omdat mijn beide behandelaren die altijd heel steunend zijn, per ongeluk tegelijkertijd 3 weken vakantie hebben genomen. Ook de slechtste timing ever.

Dus nu overweeg ik toch naar Spanje of Portugal te gaan als zij ook weg zijn. Maar ja, je neemt jezelf mee... dus ook je verdriet. En in NL brengt de apotheek nog mijn medicatie, dus wat zou ik kunnen?
Ik ken een plek waar ik me altijd thuis voelde. Ik ga toch kijken wat het kost.

Ik ben blij met je zachte knuffels en toegewenste rust. Je lijkt te begrijpen wat ik nu nodig heb. Ik val in slaap..

Veel zachte knuffels terug!

Ha Kris,

Ik schrik er van dat je nog in de kleren van gisteren ligt. Dat je weg wilt snap ik, maar het verdrietige gevoel neem je mee zoals je ook zelf schrijft. Dat je beide behandelaren dan ook nog tegelijk afwezig zijn is verontrustend. Kun je voor langere tijd medicatie krijgen, bijvoorbeeld voor een maand? Wanneer mag je eindelijk naar dat revalidatiecentrum, ik vind dit erg lang duren. Ik had gehoopt dat je dan hier steun zou vinden van je behandelaren. Zelf vind ik soms een warme douche erg rustgevend, ik heb geen bad. Ik weet alleen niet of je zelfstandig kunt douchen.
In je verhaal zitten veel raakvlakken met mijn verhaal daarom lees ik al langer je posts. Toch blijf ik positief over je toekomst. Dat klinkt misschien gek maar dat komt omdat ik bij mijn werkgever zie hoe ze met gehandicapte mensen omgaan. Dat stemt mij positief. Zij kijken meer naar diploma's die je ooit hebt gehaald dan naar welke er nog geldig zijn.

Veel zachte knuffels, slaap lekker

Fosje

Ja, ik heb me helemaal laten gaan en lig nu nog op dezelfde bank. Wel de lichten uitgedaan, tandengepoetst, poes eten gegeven, en wat gegeten.
Nu weer nieuwe medicatie ingenomen, dus zal wel weer gaan slapen. Ik heb wat rianter ingenomen, maar wel veilig.
Ik krijg altijd medicatie voor een maand mee: 240 oxy en 180 pregabeline, etc, etc. Bulk. Een ander zou denken: is dat nou wel wijsheid, maar ja.

Als het beter gaat, kan ik in bad. Hij staat net als mijn bed een verdieping lager. Traplopen lukt inmiddels en mijn bed ligt aanzienlijk beter dan dit bankje. Maar hier kijk ik uit op bomen.

Ik heb niets van het revalidatiecentrum gehoord. De intake was 25 juni. Maar dat mijn behandelaren nu weg gaan zonder dat af te stemmen, raakt me erg. Ik vind dat ze dat anders konden aanpakken.

Je hebt blijkbaar zelf een flinke strijd doorgemaakt waar je uiteindelijk goed uit bent gekomen..? Zo klink je. En dat geeft een gevoel dat ik niet alleen ben. Bedankt.

Warme knuffels..

Ha Kris,

Ik merk dat je erg goed met je medicatie omgaat. Zo doe ik het ook. Als het niet gaat iets meer innemen, maar wel met beleid en veiligheid. Dat je beide behandelaars tegelijk afwezig zijn, snap ik niet. Wie vervangt hen dan? Waarschijnlijk iemand die jij niet kent en waar je ook geen energie in wilt stoppen omdat je dan alles weer moet uitleggen.
Mijn strijd is helaas nog niet gestreden. Maar ik zie op het werk nu wel dat ze beter met gehandicapten omgaan. Een vast aanspreekpunt hebben. Dit werkt goed voor de lagere functies, zelf ben ik wel gehandicapt maar heb/had een hogere functie en dit leidde tot teveel onrust. Ik kom wel voor mezelf op als dat nodig is en ik heb geen zin in iedere week alles te moeten bespreken, daar ben ik te zelfstandig in. Ik weet ook wel dat ik doorgeschoten ben in mijn onafhankelijkheid, dat is mijn valkuil. Ik heb net als jij jaren keihard moeten leren om mijn diploma's te halen, die nu ook geen waarde meer hebben. En dat doet pijn.

Of ik er goed uit ben gekomen weet ik niet. Dat zal de toekomst me moeten leren. Wel heb ik meegekregen van de specialisten dat ik leuke dingen moet gaan doen die mij weer energie gaan geven.
Daar ben ik nu ook naar op zoek.

Zorg goed voor jezelf en voor je huisdier ik hoop dat je daar ook wat energie van krijgt. En het uitzicht op bomen geeft je misschien ook wat rust.

Zachte knuffels en slaap lekker

Fosje

Je lijkt wel in hetzelfde proces! Uitzoeken wat wel energie geeft.
Dat wil ik nu op een rijtje zetten.

Jeetje, ik ben nog erg in dromenland .. ik kom erop terug als ik minder scheel kijk. Ik kan mijn ogen niet goed laten samenwerken.

Je beschrijft dat je ook keihard hebt moeten werken en bent doorgeschoten in onafhankelijkheid. Heel herkenbaar. Is het je gelukt om een gezinsleven en steunende vriendenkring op te bouwen?
En maak je tijd om op te schrijven waar je energie van krijgt en doe je dat ook?

Het klinkt alsof je een heel sterk persoon bent die doorgaat, terwijl het niet makkelijk gaat voor je, je hebt een strijd met dingen in jezelf en buiten jezelf. Maar tegelijk geloof je wel in mij. Ik weet het niet.

Het feit dat mijn behandelaar na dit vreselijke nieuws doodleuk aangeeft dat ze niet eerder had gezien dat ze tegelijk vakantie had opgenomen met mijn andere behandelaar...Voor 3 weken. Dat het haar verbaasd dat ik er last van heb, maar ze ook geen oplossing weet... Ik weet niet waarom dit zo slordig moet. Ik heb mijn gevoel er al over uitgesproken, waarbij er toen ineens even snel een vervanger werd geregeld. Maar nu zie ik dat er volgende week ook niemand in de agenda staat. Juist nu.

Ha Kris,

Ik hoop dat je toch wat hebt kunnen slapen vannacht en dat je je iets beter voelt.

Het is me niet gelukt om een gezinsleven op te bouwen en vriendschappen vind ik te ingewikkeld. Ik leef wat dat betreft solitair. Maar ik kan me redelijk redden met alle hulpverleners om me heen. Er wordt inderdaad vaak gezegd dat ik een sterk persoon ben, maar dat is niet altijd zo. Ik zou soms meer en sneller hulp moeten vragen of zoeken, dat doe ik te weinig.

Ik vind het knap van je dat je toch ook de goede kanten weet te benoemen van je werk en wat je leuk vindt. Die dingen zijn voor mij juist erg eng. Zelf heb ik ook gekeken voor een andere opleiding, iets van instrumentenmaker. Maar ik heb zelfs al geen recht meer op het LLL krediet. En dan nog zou een vierjarige opleiding te veel van me vragen.
Misschien kun jij iets ontwerpen en in samenwerking met een MBO of HBO school dit tot een goed resultaat brengen.

Zachte knuffels

Fosje

Ha Fosje,

Ik ben weer wakker nadat ik me zo verdrietig voelde over het verlies van mijn registratie en dat mijn behandelaren me ineens hebben teleurgesteld.

Ik heb gemerkt dat bepaalde ervaringen zo hebben doorgewerkt in mijn leven dat ik al mijn energie op mijn werk en studie heb gericht. Ik heb wel wat vrienden, maar niet van het type dat er nu is terwijl ik zo verdrietig ben. En ik vraag het ook niet, want wat kunnen ze bieden. Solitair leven kan ik goed. Geen familie, want daar heb ik mijn lichamelijke handicap door gekregen. En die ervaringen moet ik eigenlijk nog verwerken. Misschien is narratieve exposure therapie iets.

Iets ontwikkelen lijkt mij fantastisch! Ik word daar gelukkig van. Een opleiding instrumentenmaker klinkt geweldig toch? 4 jaar is wel veel en geld kost het vast ook wel..
In wat voor materiaal wil je iets laten maken?
Bijzonder dat hierover meedenken mijn verdriet vermindert.

Pagina's