Naar hoofdinhoud

Praat mee op het Wajong-forum

Op dit forum kunnen Wajongers hun ervaringen met elkaar delen. Discussieer mee over onderwerpen die je bezighouden en stel je algemene vragen over je Wajong-uitkering.

De meest recente, actieve discussie staat bovenaan.

Moderators op dit forum zijn Saraya en Mariska. Zij begeleiden de discussies namens UWV.

Het UWV Webcareteam beantwoordt algemene vragen over je uitkering.

Mijn ziekte of beperking

Pagina's

Ik heb nu even geen fysiotherapie, want de oefeningen heb ik al heel vaak hetzelfde gekregrn. (en ik heb nog geen besluit over mn zorgverzekering gemaakt, moet ook nog).

Vroeger deed ik bv zittend leg extension zonder moeite. Dat wil ik rustig gaan proberen op te bouwen: spieren om mijn knie sterker te maken zodat ik hier de trap op kom.
Ik baal er zo van dat de operatie me enorm heeft verslechterd: spieren die bindweefsel zijn geworden komen nooit meer terug :,(
Wist ik veel dat dat ook een risico was van opereren.

De trap in mijn woning en de dingen die ik thuis moet doen, zijn te pijnlijk.
Ik kan feitelijk niet functioneren thuis, omdat ik mijn gewicht niet zo vaak op mijn voet kan zetten. Het is niet te doen, deze pijn.
Op vakantie in de zon waar eten klaar stond en ik alleen maar hoefde aan te schuiven, toen ging het beter.
Zwemmen was fijn. Maar hier kost zwemmen zoveel moeite, omdat ik er ook moet komen en ook koken, enz.
En zwemmen in warm water is hier maar zo nu en dan.

Ook heb ik te veel pijn om mijn tuin bij te houden, iets van vrijwilligerswerk te proberen, iets te doen om mijn dagen te vullen.
Wat moet ik nou doen? Ik vraag om even mee te denken.

Ik zou gelijkvloers moeten wonen, maar ik wil hier niet weg. Bovendien kan ik niets kopen. En ik weet nog niet of ik definitief zo slecht blijf.
Ik zou langer kunnen revalideren op een warme plek?
Maar wat doe ik dan met mijn kat?
Ik kan niet langere tijd iemand alleen laten oppassen. Ze heeft veel aandacht nodig.

Jammer dat niemand een idee heeft.. Ik blijf maar in rondjes draaien.

Soms lees ik andere posts over hoe een jarenlange ziekte of aandoening toch tot een uitkering zou moeten leiden. Maar ik begrijp niet hoe mensen dan hun dagen vullen.

Ik heb van de WIA verzekeringsarts een beoordeling gekregen dat ik nu niet kan werken, maar dat ik nog behandelingen kan ondergaan. Dat laatste heb ik zelf gezegd, want ondanks dat ik sinds mijn jeugd klachten heb, wil ik weer werken op termijn.

Gezien de ernst van mijn klachten zou ik misschien blij kunnen zijn met een WIA. Maar ik zit nu al sinds oktober 2017 thuis zit en ik begrijp niet hoe ik zonder werk ofzoiets mijn dagen moet volhouden.

Daarom begrijp ik sommige posts niet. Psychische klachten kun je vaak toch wel aan werken zodat je voorzichtig wat werk kunt uitproberen?
Er zijn zo ontzettend veel soorten behandelingen, iets zou toch kunnen helpen?
Hoe hou je het leven vol als klachten niet minder worden?

Laatst gewijzigd op: 03 februari 2020 19:37

Vandaag is er een nieuwe echo gemaakt en ook 2 injecties gegeven. Uit de echo bleek dat spierverlies verder doorzet, omdat een zenuw naar de spier niet meer werkt. Erg verdrietig.
De injecties waren op goed geluk. Vooralsnog geen effect van, hopelijk komt dat nog tijdelijk.

Ik heb wederom uitstel gekregen om bij mijn psycholoog weg te gaan. Dat is fijn. Ik heb 3 behandelingen elders gevonden, die nog mogelijk zijn. Daar heb ik mijn zorgverzekering ook net nog op aangepast.
Het zijn erg intensieve behandelingen, maar ja, dan heb ik het maar geprobeerd. Als mijn psychische klachten daardoor verminderen, wil ik weer gaan solliciteren. Ik denk niet dat ik helemaal beter word, maar wie weet genoeg voor werk. Maar dan moet ik ook beter kunnen lopen en AJB wat minder pijn.

Jammer dat ik niet in behandeling kan zonder voor maanden een oppas voor mijn kat te hebben gevonden.
Dus nogmaals: wie heeft tips? Ze kan niet bij iemand anders wonen en ook niet maanden naar asiel ofzo.

Ha Kris,

Wat goed dat je nog steeds lichtpuntjes ziet wat betreft de aanpak van je klachten. Kun je al snel dat terecht als er een oplossing is voor je kat, of is er ook voor jou een wachttijd van een paar jaar.
Ik vraag me wel af wanneer jij vindt dat je uitbehandeld bent en als dat niet het gewenste effect heeft, van weer naar werk te gaan zoeken of te gaan werken, hoe je dan je leven ziet. Ik kan me goed voorstellen dat dat een angstige gedachte is, waar je ook liever nu niet bij stilstaat, maar wat misschien toch toekomst is. Ik hoop in iedergeval dat de injecties gaan werken en je minder pijn zult hebben.
Helaas heb ik ook geen oplossing voor de zorg voor je lieve pluizebeest. Ik begrijp dat het geen oplossing is om hem/haar drie maal per dag eten en wat aandacht te geven. Misschien kun je eens informeren bij een kattenhotel of zij oplossingen zien die wij niet kennen.

Veel zachte knuffels, ook voor de kat

Fosje

Ha Fosje!

Leuk dat je er bent. Pluizebol heeft vandaag wat pech gehad want ik ben best ziek van de injecties. Vannacht zelfs niet geslapen en nog wakker. Misschien als eten maken is gelukt neem ik wat lyrica en valium en ga ik rusten.

Ik ken geen mensen die haar 3 of 2 keer eten kunnen geven. Misschien wel 1keer per dag, maar dat doe je haar geen maanden aan.. ze is best vergroeid met haar cv mandje dus naar een hotel voor zo lang is ook lastig.
Ik kan in maart bij iemand terecht waar ik 1.5 jaar bij op de wachtlijst stond. Kost me ruim 30€ eigen bijdrage per keer :-(.
Maar kan ook in warm buitenland terecht voor ptss 2 maanden, volledig vergoed. En in NL voor cptss in een opname. Ook volledig vergoed. Ik kan bij beiden op tijd terecht.
Sommige behandelaars kun je lang op wachten en behandelingen nemen heel lang, ik overleef dat niet.

Bij mijn huidige behandelaar mag ik tot mei blijven en dan proberen we Janina Fisher nog wat uit, die van de structurele dissociatie.

Laatst gewijzigd op: 04 februari 2020 18:55

Als ik nu dit jaar alle behandelingen achter elkaar doe (begin hier tot mei, dan buitenland en dan nog wat hier) en ik ben dan niet verder. Dan wordt het wel lastig. Qua psychische klachten kan ik ondanks veel triggers wel verder groeien, denk ik.
Maar de combi met lichamelijke..daar is er blijvende ernstige schade. En ik red me vaak slecht. Ik zie dit niet echt meer verbeteren want 2 radiologen zeggen nu dat het zenuwschade is, met ernstig beschadigd weefsel en zonder bloedvaten. Ik denk dat ik nog in shock ben dat dit mijn lichaam is. Operaties mislukken altijd, maar dit spant wel de kroon. Ik leef maar per moment.

Sta jij nu voor iets op de eeuwige wachtlijst? Hoe is het met je?

Warme knuffels,
Kris

Ha Kris,

Fijn dat je in ieder geval op de drie locaties snel terecht kunt.
Ik bedoelde eigenlijk dat het misschien handig is om gewoon eens contact te zoeken met een poezenhotel om te horen of er nog andere mogelijkheden zijn om voor pluizebeest te zorgen. Ik snap heel goed dat je haar niet zo maar aan iemands zorg toevertrouwd. Is het een optie om te vragen of je haar mee mag nemen in therapie als een soort ankerpunt. In plaats van een hulpfonds een hulpmateriaal. Zij reflecteert waarschijnlijk ook jouw gevoelens. Ik weet niet hoe het verblijf geregeld is als je opgenomen wordt. Heb je dan een eigen kamer of slaap je in meerpersoonskamer? Ik zou mijn pluizebollen zelf ook heel erg missen. Ze geven zo veel plezier en warmte terug.

Ik hoop dat het je lukt wat eten te maken en daarna te rusten.

Zachte nacht gewenst,

Fosje

Ha Kris,

Onze posts kruisten elkaar.

Ik had zelf nog gehoopt voor een kunsthart in aanmerking te komen maar dat kan helaas niet. Dan moet de rechterkant van het hart nog werken. Helaas is ook dit kapot. Een donorhart is een optie maar dat mislukt vaak bij vrouwen. Ik moet dus hopen op nieuwe technieken. Maar die worden niet snel toegelaten. Ik leef dus net als jij per moment en per dag. Verder kan en durf ik niet te kijken.
Ik zou nog op een wachtlijst geplaatst kunnen worden voor de CPTSS maar ik ben niet stabiel genoeg en heftige stress kan mijn hart niet aan. Dus is het meer pappen en nathouden.
Dat ik nooit meer zal kunnen werken zal ik moeten gaan accepteren maar dat is ook nog lastig. Mijn wil is nog erg sterk maar de kans dat mijn hart dan plotseling stopt vormt een te groot risico.
Als ik straks ga slapen ga ik denken aan een pluizebeest dat lekker in een mandje aan de verwarming ligt te genieten van de warmte om haar heen.

Goede nacht,

Fosje

Ik was eindelijk in slaap gevallen. Eten maken is nu wat te laat. Maar ik had wel krentenbollen door de thuiszorg laten halen. Eerst een euthyrox erin en dan over een half uurtje wat eten met wat warme chocomelk. Morgen hopelijk beter.

Potverdorie, wat is het toch soms een oneerlijk gevoel dat de klachten zo ernstig zijn dat je zowel behandeling als een meer prettige/uitdagende invulling van je dagen moet laten rusten. Zo jammer dat jouw hart niet echt kan worden vervangen! Nieuwe technieken...Echt rot!
Het accepteren dat 'dit het dan is', in ieder geval voor nu. Ik ben daar nog niet. Maar ik zie dat ik nog dingen zou kunnen proberen. Zou soms willen omscholen om de overheid partij te bieden. Of een satirisch boekje open te doen over werken bij de onze overheid ;-).

Mijn pluizebol is van straat en uit angst niet verplaatsbaar, maar ik ga bellen met zo'n poezenhotel. Misschien dat een rustig/betrouwbaar iemand woonruimte nodig heeft.

Goede nacht en bedankt en sterkte!

Pagina's