Naar hoofdinhoud

Praat mee op het Wajong-forum

Op dit forum kunnen Wajongers hun ervaringen met elkaar delen. Discussieer mee over onderwerpen die je bezighouden en stel je algemene vragen over je Wajong-uitkering.

De meest recente, actieve discussie staat bovenaan.

Moderators op dit forum zijn Saraya en Jan Willem. Zij begeleiden de discussies namens UWV.

Het UWV Webcareteam beantwoordt algemene vragen over je uitkering.

Mijn ziekte of beperking

Pagina's

De klinische ptss behandeling durf ik niet aan, ik vind mezelf daar niet stabiel genoeg voor. Je gaat dan toch een groot deel van je verleden weer oprakelen en met andere patiënten om me heen is dat te beangstigend. Ik snap alleen niet dat ze jou geen passende behandeling kunnen bieden. Ik lees nu weer dat je met anderen hebt moeten praten die dan de agenda van een andere in de gaten moet houden. Wat een vreselijke verspilling toch in de zorg. De herstelzorg moest ik even opzoeken. Het lijkt wel of ze je willen dwingen tot een keuze, maar volgens mij is het en en en niet en of. Dat je draagkracht laag is kan ik me voorstellen met al die dingen er omheen die je energie vreten.

Ik vind het heel triest dat je nog steeds zoveel problemen hebt met je prothese. Eerst moet je jaren wachten en dan is het resultaat bedroevend. Wat zou ik jou een fijne omgeving wensen met mensen die van je houden en waar jij je aandacht aan kwijt kunt. Maar helaas ontbreekt dat bij ons beiden.

Ik hoop dat ze wel een goede diagnose kunnen stellen voordat ze een injectie in je been geven.

Ik hoop zo dat al het vechten een keer resultaat voor je gaat opleveren en dat je je registraties terugkrijgt en je weer een leuke werkkring kunt vinden. Het is toch vreemd dat er zoveel vacatures zijn maar dat wij nergens in passen omdat we een handicap hebben. Mijn hart is helaas niet sterk genoeg meer maar voor jou die nog zoveel te bieden heeft moet er toch een goede plek gevonden kunnen worden.

Ik wens je heel veel sterkte en weet dat ik aan je denk.

Zachte knuffels terug,

Fosje

Ha Fosje,

Dat je me terug bericht en iets van je eigen worsteling met me deelt, maakt dat vandaag net iets dragelijker wordt.

Wat jammer dat jouw reuma roet in het eten gooit. Het leek een goed idee. Ik heb het na die ene keer basis oefeningen niet meer geprobeerd.
De Amitriptyline maakte me erg somber en nog passiever. Het hielp ook niet voor slapen of pijn. Wel ging mijn bloeddruk en hartslag erg omhoog. Het was het proberen waard. Nu heb ik ondanks nierwaardes toch weer diclofenac, met paracetamol, oxycodon, en lorazepam. Maar slapen voor 4 uur en 5 uur aan een lukt niet.
Ik hoop dat ze mbv een echo kunnen zien wat het probleem is. Maar het kan ook dat het door al het littekenweefsel komt en dan zou ik dit moeten accepteren? Dat lukt niet.

Ik begrijp dat je trauma's niet meer wil oprakelen. Dat is ook wat ik niet wil. Ik wil wel minder last hebben van alle ellende, maar ik wil er niet naar terug. Daarom vond ik dat boek van Janina Fisher zo goed:

Maar er zijn geen trauma centra in Nederland die daarmee werken. Jammer genoeg.
Die sterke meer cognitieve kant activeren, zoals dat boek beschrijft, helpt mij veel meer dan elke dag huilen en patient zijn. Probleem is dat ik overruled raak door alle uitdagingen en het niet alleen kan. En blijkbaar mag mijn behandelaar het niet bieden, want zij moet doorverwijzen.

Jij bent hier al heel goed in, dat zorgen voor delen in jezelf, heb ik eerder gemerkt. Je zegt iets over mijn persoonlijkheid, maar wat een kracht gaat er uit van met zoveel uitdagingen een leven opgebouwd hebben. Ik zou je gunnen dat je nu wat mag rusten en plezier beleven, aan andere dingen/mensen.. En dat je er gewoon mag zijn, waar dan ook, met wat je wel te bieden hebt aan jezelf of anderen.

Je hebt mij veel geboden. Dank je wel daarvoor. Ik neem jouw adviezen ter harte en kijk hoe het loopt.

Rustige nacht toegewenst.

PS wat een vreselijk slechte werkbegeleider heeft mijn behandelaar, pfffft

Ha Fosje,

Dit keer vraag ik jou direct om raad. Ik denk dat jij begrijpt waar ik mee zit.

Ik had verteld dat het gesprek met mijn psychiater en de werkbegeleider van mijn psycholoog vreselijk zwaar was. Heb er zelfs nog tot half 6 van wakker gelegen en werd om 9 uur alweer wakker.
Ik probeerde het gesprek dinsdag 'veilig te maken' door die werkbegeleider (een mannelijke psychiater die nogal formeel en taakgericht was) iets te vragen over hem zelf. Dat werd niet op prijs gesteld, hij wilde de agenda bewaken. Ook al gaf ik aan dat ik hem niet kende en dat ik dat spannend vond.

Vandaag kreeg ik een mail van mijn psychiater (die er volgende week niet is), dat ze voor mij bij mijn psycholoog en dus weer die werkbegeleider een afspraak heeft ingepland.
Ik denk dat zij weer die agenda door willen drukken en ik daar weer van ontregel. Ik wil hem niet meer zien.
Blijkbaar zijn ze niet sensitief voor wat ik voel. Moeten ze iets met me.

Hoe kan ik dit gesprek aanpakken?

Ha Kris,

Ik krijg hier ook een heel naar gevoel bij. Ik heb meer het gevoel dat ze “bang” voor je zijn in de zin van dat ze niet weten wat ze met je moeten. En schijnbaar moeten ze iets. Ik snap ook niet wat de begeleider van je psycholoog bij jouw afspraak moet. Zou ik ook niet op prijsstellen. Het lijkt wel of hij/zij het niet alleen aankan. Als ze van je afwillen kunnen ze dat gewoon zeggen lijkt me, maar als er dan iets met jou gebeurt zijn ze wel aansprakelijk, althans er wordt een heel circus rond gebouwd waar ze niet blij van worden als jou iets overkomt.

Maar wat nu te doen. Kun je aangeven dat zo’n gesprek teveel van jou vergt en dat je alleen met je psycholoog wilt praten. Misschien is het ook nog mogelijk om een psycholoog te vragen om met jou samen het boek van Janine Fisher door te nemen en jou te ondersteunen. Ik heb het zelf nog niet gelezen omdat ik bezig ben met het boek Omgaan met traumagerelateerde dissociatie. Ik heb overigens 2 psychologen daarvoor

die me ondersteunen. Ik ga trouwens eens aan hen voorleggen of zij het boek kennen en of zij een oplossing hier voor hebben. Misschien zoeken we allebei in de verkeerde hoek en moeten we naar een 1e lijns psycholoog en niet naar een 2e lijns.

In een eerdere mail schreef je dat je nog niet sterk genoeg was om een bepaalde therapie te volgen. Is het misschien een optie om samen met de psycholoog te kijken hoe je daar dan wel naar toe kunt werken?

Ondanks al je problemen vind ik het ontzettend sterk van je dat je kon werken. Ook al levert dat nu ook veel problemen op, maar sec gekeken naar het werk, vond je het werk wel leuk.

Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen.

Veel zachte knuffels terug

Fosje

Ha Kris,

Waarschijnlijk ben jij al verder in je zoektocht naar goede hulp maar ik zag op internet ook een centrum voor hechting en trauma. Misschien kun je via hun een therapeut bij jou in de buurt vinden.

Zachte knuffels

Fosje

Ha Fosje,

Dat is mooi gezegd, dat het teveel van me vergt. Ik spreek liever niemand dan dat ik er zoveel last van krijg.
Ik denk ook dat ze met me in hun maag zitten. En dat ze me ook oprecht willen helpen door te verwijzen. Tja.

Gisteren dacht ik voor te stellen het nog de tijd te geven bij zowel revalidatiecentrum als bij hun die ik toch moet wachten tot de rechtszitting, en als ik niet verder ben in januari, ergens in het buitenland behandeling te volgen en misschien daar wel te blijven.
Hoewel ik een fijn huis heb en een lieve kat, lukt het hier niet om beter te worden. In warmer weer en zonder zoveel triggers opnieuw beginnen, kan ik nog proberen.

Misschien schrijf ik nu maar terug dat het teveel van me vergt. En wacht ik eerst de injectie in mijn gewricht af tot ik weer iets doe dat belast.
Als ik meer mobiel ben, heb ik mogelijk genoeg draagkracht om een beslissing te maken hoe verder met andere dingen.

Zachte knuffels en bedankt voor je hulp!

Laatst gewijzigd op: 17 oktober 2019 17:25

Ik zoek het op. Dank je.

Laatst gewijzigd op: 17 oktober 2019 17:28

Pagina's