Naar hoofdinhoud

Praat mee op het Wajong-forum

Op dit forum kunnen Wajongers hun ervaringen met elkaar delen. Discussieer mee over onderwerpen die je bezighouden en stel je algemene vragen over je Wajong-uitkering.

De meest recente, actieve discussie staat bovenaan.

Moderators op dit forum zijn Saraya en Jan Willem. Zij begeleiden de discussies namens UWV.

Het UWV Webcareteam beantwoordt algemene vragen over je uitkering.

Mijn ziekte of beperking

Pagina's

door te gaan met vechten.
Het pesten zegt inderdaad meer over de pesters dan over jezelf, maar uitspraken kunnen zo hard aankomen. Ook nu nog. Mensen weten soms helemaal niet wat ze met uitspraken weer allemaal bij mij wakker maken. Ik word ook heel moe van al die nare herinneringen, komt er dan nooit rust. Ik heb me zelf ook al afgevraagd of weggaan zin heeft, maar ik denk dat ik toch te veel in het verleden blijf hangen om dat elders los te laten.
Ik hoop dat je inmiddels wat beter slaapt. Ik duik zo mijn bed weer in omdat ik gewoon heel erg moe ben en veel energie ben kwijtgeraakt aan een naderend afscheid van mijn werk.

Ik wens je weer veel zachte knuffels en weet dat ik aan je denk.

Fosje

Ha Fosje,

Klinkt alsof jij ook in een mijnenveld van triggers woont. Dat is verdrietig en ik vraag me tegelijkertijd af hoe het komt dat mensen zoals jij en ik nog niet van deze klachten af zijn geholpen..
Ik heb vaak rotherinneringen en zie al jaren geen weg vooruit behalve leven bij de dag en per kl*tehobbel.
Mijn behandelaren denken dat een traumacentrum of depressiepoli wat kan doen, vragen ook of ik anderen 'mee wil laten kijken' omdat ze het niet meer zeker weten.
Ik snap niet dat het zo moeilijk is, met chronische stress en slapeloosheid en oja, een megaoperatie die niet echt succesvol is, met een k*t verleden dat daar aan gekoppeld is, veel pijn, verdriet en boosheid om wat ik in de afgelopen jaren verloren ben. De onrechtvaardigheid dat je machteloos staat en dàt moet loslaten om verder te leven, maar je zo hard had gewerkt om dat eerdere leven op te bouwen.
Opstaan na weer een pak slaag.

Dat past niet in een dsm en niet alles verdwijnt met erover praten.

Ik vind het super goed dat je dingen blijft proberen. Echt heel knap.
Sauna doe ik alleen op dagen dat er badkleding wordt gedragen. Ik heb op zich een mooi lijf op wat oorlogsgeweld na ;-) En weet je, vroeger had ik schaamte over mijn littekens enzo, maar nu zie ik dat anders. Ik heb het overleefd. Wel heb ik er moeite mee dat ik een kunstgewricht heb dat zo'n zeer doet.

Maar morgen is er weer een nieuwe dag. En soms is het iets kleins dat je weer adem geeft.

Ik hoop dat je hebt kunnen rusten vandaag, en ik hoop dat je iets kunt doen met het afscheid van je werk zodat het ok voelt, voor zover mogelijk.

Ik gun je alle rust en hoop dat je ooit veilige ontspanning kunt ervaren zonder nare triggers. Mij lukt dat altijd goed in de natuur (watervallen/zee met vissen). En dat zou ik vaker kunnen opzoeken, al is het op youtube ;-).

Zijn er voor jou ook plekken waar je ooit bent geweest waar je je heel goed of beter hebt gevoeld?

Een rustige nacht en een zachte knuffel.

Sinds dit laatste bericht heeft mijn stemming een snoekduik gemaakt.
Ik ben zo somber dat ik aan afscheid nemen denk.
Soms weet je ook gewoon niet wat de precieze oorzaak is. Dat ik nog zoveel pijn hou ondanks een prothese, dat ik me ontzettend onrustig voel maar me moet inhouden, omdat ik anders meer pijn krijg. Kl*tezooi.
Dat ik nog steeds in een juridisch gevecht zit, waar een advocaat op de dag dat een bezwaarschrift ingeleverd moet worden pas reageert dat hij uitstel heeft gevraagd.
Dat mijn behandelaren die me bijna 2 jaar door de ellende hebben geloodst aangeven dat zij gaan stoppen cq doorverwijzen.
Dat ik geen idee heb wat ik met werk moet doen, thuis tegen de muren opvlieg en tegelijk nergens zin in heb, nergens van geniet.
Dat van alles uit mijn handen glijdt.
Dat ik om me heen kijk en zie dat ik ook geen gezin heb of familie. Ouder word en zingeving, doelen, plezier kwijt ben geraakt.

Herfst?

Ha Kris,

Ik vind het iedere keer weer zo knap dat je zo goed kunt beschrijven wat er allemaal speelt in jouw leven. Het lijkt wel of alle nare dingen elkaar versterken. Ik vraag me af of je prothese goed aangroeit in of aan je bot. Dat je door het minder of niet kunnen doen van dingen die je pijn doen alleen maar verdrietig wordt begrijp ik goed, het lijkt dan net of je niks gegund wordt. Uit pure wanhoop ben ik zelf vorige week maar eens gaan zwemmen in het wedstrijdbad. Het gevolg had een hartinfarct kunnen zijn maar dat is het gelukkig niet geworden. Maar als dat wel was gebeurd zou ik dat niet eens meer erg vinden. Ook ik mis het werk, mijn collega’s en doel in het leven enorm. Ik ben echter wel ongeveer 10 jaar ouder dan jij, maar dan nog is accepteren erg lastig. Een gezin of familie heb ik ook niet en dat maakt het leven soms erg eenzaam. Maar ik vind het wel schandalig wat die advocaat met je uithaalt. Snapt hij niet dat dit erg stressvol is voor jou en je eindelijk

eens duidelijkheid krijgt. Dat dan tegelijk ook je behandelaren stoppen en je over willen dragen kost jou ook heel erg veel energie. Dat is mij ook al een aantal keren overkomen. Het steeds weer herhalen van je verhaal en wennen aan weer een nieuwe behandelaar kost gewoon heel veel tijd terwijl jij nu eindelijk eens geholpen wilt worden. Mij is inmiddels gevraagd om goed na te gaan denken of ik opgenomen wil worden om aan mijn PTSS te gaan werken zodat ik nog verder kan met mijn leven. Ik zie daar erg. Tegen op omdat ik bang ben voor de verhalen van anderen. Ik heb al genoeg aan mijn eigen ellende en kan de ellende van een ander er niet bij hebben.

Ik wens je veel sterkte en weet dat ik aan je denk.

Lieve zachte knuffels,

Fosje

Ha Fosje,

Bedankt voor je steunende woorden! Je lijkt me te begrijpen. Ik snap bv goed wat je bedoelt met dat zwemmen ;-)
Afgelopen zondag heb ik in extra warm water bewogen, met een snorkel omdat ik ook een hernia in mijn nek heb.
Vorig jaar was ik bijna in een centrum opgenomen voor 2 weken intensieve traumatherapie, maar men moest daar ook 6 uur per dag sporten. Geen uitzondering voor mij om bv te rusten tussentijds.. En daarbij kwam dat medische trauma's niet werden behandeld. Dus dat ging ik niet doen.
Met behulp van dat boek van Janina Fisher heb ik al wat kunnen verwerken, waardoor ik minder traumaklachten heb. En verder vermijd ik ook dingen die klachten weer erger maken.

Uiteindelijk beperkt een onbehandelde PTSS je leven enorm, wat ook een keuze kan zijn als je twijfelt aan de behandeling. Maar als jij vertrouwt op de effectiviteit van het aanbod, zou ik het proberen.
Mijn vertrouwen in technieken is maar zo zo en ik vind een behandelrelatie zelf ook zwaar.

Ik denk dat zingeving en lange termijn doelen een soort paraplu boven je hoofd biedt, waardoor je draagkracht/veerkracht groter is.
Die paraplu had ik voorheen aan mijn werk, dat ik waardevol vond. En het contact met (vroegere) collega's was ook fijn.
Nu roept denken aan werk en collega's alleen maar verdriet en pijn op. Er lijkt geen nieuw begin mogelijk, omdat ik dit niet verwerk.
Mijn eigen werk was ook zwaar. Ik zie me dat niet meer doen, maar ik weet ook niet wat dan wel. Ik kom er niet uit.. Misschien is het niet de bedoeling te doen waar je blij van wordt, is het gewoon een kwestie van de tijd doden, met zo nu en dan een momentje geluk. Ik weet het niet.

Zachte knuffels terug en veel moed toegewenst.

Ha Fosje,

Ik ben benieuwd hoe het met je gaat. Hoe gaat het met Yoga? En heb je een besluit kunnen maken over een klinische ptss behandeling? Heb je een idee voor vrijwilligerswerk?

Ik heb vandaag bericht gehad van de rechtbank (over mijn beroep tegen ontslag), dat de zitting tussen november en maart wordt gepland.

Omdat de pijn niet minder wordt, ga ik eind oktober naar een pijnpoli terug, voor diagnostiek en een injectie. Zo teleurstellend dat het resultaat zo slecht is. Niet te doen.

Ook had ik vandaag een raar gesprek over vervolgzorg met de werkbegeleider van mijn behandelaar en een andere psychiater. Die werkbegeleider probeerde een antwoord te forceren wat ik wilde doen, omdat hij de agenda van mijn behandelaar moest bewaken. Weer kwamen ze terug op traumabehandeling en als ik dat niet durfde, iets van herstelzorg.
Ja, ik begrijp hun probleem. De timing is alleen nogal k*t. Ik heb te weinig draagkracht voor therapie.

Succes met alles!

Zachte knuffel

Ha Kris,

Wat moet jij een engelengeduld hebben zeg met al die onduidelijkheden rond je rechtszaak. Tussen november en maart! Snappen ze niet dat jij al die tijd maar stress hebt. Je moet wel een supersterke persoonlijkheid hebben wil je dit iedere keer weer opbrengen.

Neem je volgende week wel iemand mee naar de wia beoordeling. Ik weet dat je goed bespraakt bent, maar toch. Vraag ook direct binnen welke termijn je antwoord kunt verwachten.

De yoga is het niet geworden. Ik kan nu eenmaal mijn gewrichten door de reuma niet goed buigen en daar was helaas niet zoveel begrip voor. Basis rek en strekbewegingen gaan nog wel maar niet zoals bij gezonde personen. Ook het vrijwilligerswerk is lastig. Ze willen liever niemand met ptss, terwijl ik toch echt wel een normaal gesprek kan voeren of formulieren goed in kan vinden. Zelfs hier dus discriminatie terwijl er zoveel mensen blij zouden zijn met een praatje en een kopje koffie, althans als je iedereen mag geloven.

Pagina's