Naar hoofdinhoud

Praat mee op het Wajong-forum

Op dit forum kunnen Wajongers hun ervaringen met elkaar delen. Discussieer mee over onderwerpen die je bezighouden en stel je algemene vragen over je Wajong-uitkering.

De meest recente, actieve discussie staat bovenaan.

Moderators op dit forum zijn Saraya en Jan Willem. Zij begeleiden de discussies namens UWV.

Het UWV Webcareteam beantwoordt algemene vragen over je uitkering.

Mijn ziekte of beperking

Pagina's

Ha Kris,

Ik ben benieuwd of de amitriptiline bij je aanslaat.
Jammer maar zeer begrijpelijk dat je een nare schaduw over je heen voelt trekken wanneer je denkt aan alles waar je nu in zit. Ik vind het knap dat je maar blijft doorgaan. Het is heel moeilijk om nare dingen te vergeten, ze zijn nu eenmaal gebeurd of gezegd. Ik blijf zelf ook steeds in die negatieve spiraal zitten. Had zo graag werk gehad dat op mijn niveau van opleiding lag, maar dat is me niet gegund. De nare dingen die op het werk gebeurd zijn zal ik los moeten laten maar het pesten op het werk triggerde me naar dingen die in het verleden op school zijn gebeurd wat betreft pesten. Alle tegenwerkingen op scholen en werk hebben me gemaakt tot een heel vervelend en verdrietig mens die ik niet meer wil zijn. Ik wil nog graag een poosje blij en gelukkig zijn, maar hoe je dat doet weet ik niet.
Weet je zelf waar je je behandeling op wilt gaan richten? Ik hoop dat je daar een goed beeld van kunt maken zodat je aan de slag

kunt en je je kunt richten op wat voor jou belangrijk is om uit de therapie te halen wat er voor jou in zit. Als je impuls aangeeft op het er bij te laten zitten kun je misschien wat ruimte en tijd vragen alvorens je een beslissing neemt. Hoe heb je bijvoorbeeld de drie weken dat je geen therapie had vanwege de vakantie van je behandelaren beleeft?

Ik wens je veel wijsheid toe.

Zachte knuffel,

Fosje

Ha Fosje,

Het doet me goed om iets van je te lezen, ook al is ook jouw leven echt niet makkelijk. Ik zou ook voor jou wensen dat je je nog een tijdje gelukkiger kunt voelen. Maar antwoorden hoe heb ik niet...

Ik merk dat allerlei leuke dingen in mijn leven, die eerder tegenwicht boden tegen de moeilijke, 'besmet' zijn geraakt met wat er in de afgelopen jaren op mijn werk is gebeurd. Ik zie de hele tijd nare dingen voor me die meteen een grafstemming tot gevolg hebben. Ik wèèt dat rottige herinneringen en gevoelens worden geactiveerd doordat triggers die vroeger neutraal of positief waren, nu alleen maar aan narigheid zijn verbonden.
Ik wèèt dat het dan de bedoeling is om herinneringen op te halen die positiever zijn. Zoals bv dat me ergens voor inzetten vroeger wel leidde tot succes en plezier.
Maar als ik nu iets doe, denk ik alleen maar dat ik dat vast ook weer verlies.
Geen toekomstperspectief, geen verbondenheid voelen, geen geloof in herstel of hulp, weinig lol.

Laatst gewijzigd op: 03 september 2019 16:46

In de 3 weken waarin mijn behandelaren weg waren, heb ik me puur gericht op de afbouw van pijnmeds en fysio.
Ook het bezwaar tegen het verlies van mijn registratie kon ik parkeren, omdat mijn advocaat op vakantie was. Maar nu is dat laatste weer erg actueel en belast me dat zeer.
Amitr. biedt geen slaap of vermindering van pijn. Maar ik wacht het af.

Ik ben weinig hoopvol dat advocaten echt iets kunnen doen, zelfs tegen groot onrecht dat op papier staat: uiteindelijk kan men je loopbaan gewoon kapot maken als je je tegen dingen verzet.
Ik kan echt zeggen dat mijn ervaringen me veranderd hebben. Eigenlijk schrijf jij dat ook. En wat daarmee te doen behalve iets om je niets meer te herinneren. Ergens plezier in hebben, lukt niet meer.

Mijn advocaat zei me op de toekomst te richten. Mijn behandelaren willen dat ik nadenk over vervolgzorg, want zij bieden alleen steun.
Ik weet het gewoon niet, ik denk misschien aan weg gaan.

Zachte knuffel voor jou, moedige Fosje

Ha Fosje,

Ik heb vannacht maar 20 mg Amitriptyline genomen, wie weet doet dat wel iets. Morgenochtend krijg ik een CT scan, omdat de arts een longembolie vermoedt. Ik denk dat niet, maar hij wil het uitsluiten.

Ik moest vanavond voor mijn advocaat een stuk inkorten over hoe ik ziek van werk ben geworden. Ik ben niet ontevreden dat ik blijkbaar zo 'afgesloten' ben dat ik niet eens meer huil om wat ik over mezelf lees. Inkorten lukte me weliswaar niet.

Ik dacht nog na over wat jij beleeft. Herwaarderen van mijn negatieve gedachten, dus een andere draai aan mijn gedachten geven waardoor ik me er anders over voel, is wat me eerder heeft geholpen.
Niet bv 'doorleven van emoties' oid, maar de aanleiding voor nare emoties tackelen.
Stel dat je bedenkt dat pesten ook voortkwam uit dat je nu eenmaal je kop boven het maaiveld uitstak of omdat mensen zz daarmee (naar jou) als sterker probeerden neer te zetten. Wat zegt dat dan over jou? En wat over hun?

Slaap zacht.

As dinsdag is het 24 weken na de operatie. Ik had het bijgehouden, omdat de chirurg had gezegd dat de meeste vooruitgang in die tijd geboekt had moeten worden.
Het is erg jammer dat het is zoals het altijd met operaties gaat: you win some, you lose some. Ik kan nu fietsen en beter zitten zonder vreselijke pijn, maar kan veel minder goed lopen.
Er zit een pees in de weg van het gewricht en de standsverandering doet nog overal pijn.

Vandaag heeft de huisarts de amitriptyline verhoogt icm een benzo. Ik wilde pramipexol proberen, maar eerst nog 2 weken dit.
Geen longembolie gelukkig, alleen lichte longontsteking, en ik mag de bloedverdunner vanaf maandag afbouwen. Als dat over 2 mnd hopelijk klaar is en de pijn zo erg blijft, krijg ik een corticosteroïde injectie in een pees. Wat een geze*k.

Mag toch hopen dat ik ook een tijdje plezier van dat k*tgewricht ga hebben en het niet zo blijft. Maar ok, wie weet helpt het om een paar dagen te slapen. Ik bedoel nachten ;-)

Ik had yin yoga en ook andere yoga vormen met een vriend thuis (via youtube op de laptop) geprobeerd. Hij voor zijn hoge bloeddruk, ik voor de ontspanning.
Het was erg grappig dat we beiden zo stijf en slap waren dat we al die bewegingen niet konden namaken. Veel te vroeg om het in een cursusgroepje te doen, eerst maar gewoon zo.

Daarna hebben we Tai Chi geprobeerd na te doen. Mooie bewegingen en rustgevend. Dat is ook lichamelijk beter te doen misschien.

Fosje, ben jij nog naar Yoga geweest? En lukte dat?

Ha Kris,

Goed idee om eerst thuis oefeningen te doen voordat je je aansluit bij een groepje. Bij mij lukken de meeste oefeningen ook niet zo goed en als ik de basisoefeningen van ontspanning doe zoals ze bij yin yoga voordoen lopen de tranen me over de wangen omdat ontspannen zo goed klinkt maar bij mij zet het ook de duur open naar nare herinneringen. Toch ga ik het proberen om in een groepje iets te doen ik ben alleen een beetje bang dat anderen me vreemd vinden vanwege mijn handicap. Ik vind het heel knap dat jij naar de sauna durft. Daar durf ik me niet te vertonen vanwege mijn handicap. Mensen staren dan altijd zo en daar word ik bang van.
Ik heb ooit ook een corticosteroïde injectie in de pees onder mijn knie gehad en dat hielp wel goed. Maar ze willen het niet te snel weer doen vanwege de bijwerkingen.
Ik hoop zo op een goede uitslag van je advocaat en leef met je mee. Waar jij al die vechtlust vandaan haalt vind ik echt heel knap. Daar haal ik weer energie uit om ook

door te gaan met vechten.
Het pesten zegt inderdaad meer over de pesters dan over jezelf, maar uitspraken kunnen zo hard aankomen. Ook nu nog. Mensen weten soms helemaal niet wat ze met uitspraken weer allemaal bij mij wakker maken. Ik word ook heel moe van al die nare herinneringen, komt er dan nooit rust. Ik heb me zelf ook al afgevraagd of weggaan zin heeft, maar ik denk dat ik toch te veel in het verleden blijf hangen om dat elders los te laten.
Ik hoop dat je inmiddels wat beter slaapt. Ik duik zo mijn bed weer in omdat ik gewoon heel erg moe ben en veel energie ben kwijtgeraakt aan een naderend afscheid van mijn werk.

Ik wens je weer veel zachte knuffels en weet dat ik aan je denk.

Fosje

Ha Fosje,

Klinkt alsof jij ook in een mijnenveld van triggers woont. Dat is verdrietig en ik vraag me tegelijkertijd af hoe het komt dat mensen zoals jij en ik nog niet van deze klachten af zijn geholpen..
Ik heb vaak rotherinneringen en zie al jaren geen weg vooruit behalve leven bij de dag en per kl*tehobbel.
Mijn behandelaren denken dat een traumacentrum of depressiepoli wat kan doen, vragen ook of ik anderen 'mee wil laten kijken' omdat ze het niet meer zeker weten.
Ik snap niet dat het zo moeilijk is, met chronische stress en slapeloosheid en oja, een megaoperatie die niet echt succesvol is, met een k*t verleden dat daar aan gekoppeld is, veel pijn, verdriet en boosheid om wat ik in de afgelopen jaren verloren ben. De onrechtvaardigheid dat je machteloos staat en dàt moet loslaten om verder te leven, maar je zo hard had gewerkt om dat eerdere leven op te bouwen.
Opstaan na weer een pak slaag.

Dat past niet in een dsm en niet alles verdwijnt met erover praten.

Pagina's