Naar hoofdinhoud

Praat mee op het Wajong-forum

Op dit forum kunnen Wajongers hun ervaringen met elkaar delen. Discussieer mee over onderwerpen die je bezighouden en stel je algemene vragen over je Wajong-uitkering.

De meest recente, actieve discussie staat bovenaan.

Moderators op dit forum zijn Saraya en Jan Willem. Zij begeleiden de discussies namens UWV.

Het UWV Webcareteam beantwoordt algemene vragen over je uitkering.

Mijn ziekte of beperking

Pagina's

En dit is meteen wat ik bedoelde met het begrenzen van vragen van het revalidatiecentrum.
Ik vertelde dat ik teveel last had gehad van de vorige intake, dus dat sommige vragen te confronterend zijn. Maar men vroeg toch dingen waar ik daarna, dus dagen later, last van krijg. Dat is mijn probleem: ik merk later wat het me doet.

In dit geval ging het dus om mijn sociaal netwerk, omdat de revalidatie veel vraagt en je dan meer hulp nodig zou hebben. Maar dat is er bijna niet en dat is pijnlijk, maar waar.

Dit is ook de reden dat ik voorzichtig moet zijn met dingen willen verwerken. Het vraagt veel energie om alles aandacht te geven. Ik moet eerst maar eens zorgen dat ik me aankleed, eten maak, en meer regelmatig slaap. Lichamelijk wat sterker worden.

On that note viel me op dat mijn bloeddruk steeds te laag is en omdat ik erg moe ben, wil ik deze week voorstellen om de bloedverdunner te stoppen. Hopelijk ben ik dan minder buiten adem en kan ik wat meer gaan doen.

Ik weet van mijn ouders dat ze gedaan hebben wat ze konden. Zij hebben dit niet voor me gewenst. Ook zij dragen de sporen van een geschiedenis die verre van perfect is.

Dat ik een handicap heb die mijn leven zo enorm bepaalt, terwijl ik deze niet had hoeven hebben is voor mij een reden om inwendig te 'flippen' als ik denk dat zorg beter kan. Die gevoeligheid moet ik verliezen om in werk te kunnen functioneren.

Daarnaast verdient het kind in mij dat ik er beter voor zorg. Het optil, en rust en warmte geef. Een fijne kamer geef, goed te eten.
Het helpt niet om het nog meer overstuur te maken door dingen op te rakelen met moeilijke vragen.

Dus ik ga beter voor dat kind in me zorgen. Ik word er best blij van om te bedenken dat ik precies weet hoe: door met creatieve media oplossingen te bedenken zodat de wereld wat makkelijker wordt. Dat wil ik vast niet alleen, dus dat is denk ik de weg hieruit. Aansluiting zoeken met mensen die dit ook willen.

Veel liefs van mij!

Het spijt me dat ik in het verduidelijken van mijn pijn ook oud zeer bij jou triggerde, Fosje.

Ik denk dat de wereld vol zit met mensen die zeer kwetsbare plekken met zich meedragen. Jouw knuffel in je tas is de mooiste manier die ik ooit heb gehoord om daar voor te zorgen.
Velen dragen pijn meer als een schild, denk ik. Ik denk dat het bij mij mijn werk/studies waren wat me ertegen beschermde.

Toen ik afgelopen donderdag ook mijn psycholoog voor haar vakantie gedag had gezegd, kwam ik buiten en zag even later een ambulance voor het pand stilstaan. En zomaar opeens kwam een gedachte in me op wat een opluchting het zou zijn als die voor mij kwam. Het was absoluut geen helpende gedachte. Ik schrok ervan.

Wist je dat Jan Mokkenstorm pas op zijn 57e promoveerde? Super dat hij dat nog kon doen en op een gebied dat zo aan zijn hart lag. Hij heeft goed werk gedaan.

Een rustige nacht toegewenst.

Laatst gewijzigd op: 12 augustus 2019 00:07

Ha Kris,

Het is niet erg dat jouw verleden bij mij een trigger veroorzaakt. Het laat me juist weer even nadenken. In bijna alles wat jij schrijft herken ik me. Dat dieren en tekenen voor jou zo fijn zijn geldt ook voor mij. Daarnaast puzzel ik graag, met name dieren puzzels vind ik mooi.
Ook het sociaal geïsoleerd zijn is zo herkenbaar. Ik lag pas geleden een week in het ziekenhuis en niemand kwam me opzoeken. Daar werd op gereageerd door het ziekenhuis personeel. Ze snapten dat echt niet. Maar ik heb helemaal geen zin in mensen die alleen maar geïnteresseerd zijn om vervolgens over me te gaan roddelen. Laat mij dan maar alleen. Ik ben iets te vaak gepest zodat ik geen enkel vertrouwen meer heb in mensen. En dat doet me wel pijn en is gelijk ook een verklaring voor het sociaal geïsoleerd zijn. Dat jouw revalidatie heel zwaar gaat worden kan ik me wel voorstellen. Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk zal het zwaar zijn. Ik hoop zo dat er toch hulp voor je zal zijn.

Volgens mij ben je een lief en zorgzaam mens die het verdient om leuke mensen om zich heen te hebben. Ik gun je dat zo!
Je schrijf dat je pas na een gesprek ontdekt wat woorden van een ander met je doen. Ook mij gebeurt dat vaak. Dan denk ik”wat heeft hij nu eigenlijk gezegd”? En dan komen de tranen. Ik heb daar last van omdat ik snel wil antwoorden op iemands vraag. Nu probeer ik eerst in mijn hoofd zijn vraag te herhalen zodat ik wat tijd pak en afstand neem. Telefoongesprekken op die manier lukken me helaas nog niet, dat moet ik nog meer oefenen. Maar ik word dan ook zelden gebeld gelukkig.
Bedoel je bij je werk/studies als schild gebruiken dat je eigenlijk gevlucht bent in je werk/studies om bepaalde dingen niet te hoeven voelen en afleiding te hebben? Ik ben in studeren gevlucht, dat heeft me veel diploma’s opgeleverd maar helaas geen fijne werkkring. Waarschijnlijk hangt er toch een bepaalde lading aan gehandicapten met hoge opleiding.

Laatst gewijzigd op: 12 augustus 2019 18:33

Van je niet helpende gedachte over de ambulance wil ik nog wel kwijt dat het ook slechter met je kan aflopen. Ik ben steeds bang dat een volgend hartinfarct niet dodelijk hoeft te zijn maar dat het me nog meer afhankelijk laat worden van andere mensen. De enige die ik binnen laat is de meteropnemer voor gas en electra. Dus al die verschillende thuishulpen kan ik niet verdragen hoe goed ze ook zijn en hoe goed ze het bedoelen.
Ik hoop oprecht dat je goede hulp krijgt via het revalidatiecentrum zodat je revalidatie tot een goed resultaat leidt.
Ik moet Jan Mokkenstorm even gaan googelen.

Fijne avond en zachte knuffels

Fosje

Ha Fosje,

13 augustus alweer. De tijd vliegt ook als het niet lukt om iets te doen en je loopbaan door je vingers glijdt :-(
Fijn te horen dat je wel dingen kunt waar je plezier aan beleeft.

Ik heb contacten, waar ik mee sms en mail. Ik doe wel eens een poging om iets af te spreken, maar ik ben niet mobiel en zij houden het zelf wat af doordat ze het al druk hebben met hun eigen gezin en werk. Dus ik weet inmiddels dat ik niet meer hulp ga krijgen, ook niet als het echt nodig is. Dan moet ik terugvallen op professionele organisaties.

Mijn behandelaren boden laatst aan om een 'intensief behandelteam thuis' op te starten, toen ik zo ziek was. Maar als ik iets van een zelfbeeld en autonomie wil behouden... Dus nee, dat is niet de weg.
Eerlijk gezegd overweeg ik doordat ze 'per ongeluk' in dezelfde weken vakantie namen nu eerder het contact met hun te beëindigen.
Het gevoel er alleen voor te staan, is nu erger geworden doordat ik op hun vertrouwde.

Ik heb keer op keer geleerd dat ik op mezelf moet vertrouwen als ik een probleem heb dat opgelost moet worden. Jammer genoeg hebben zelfs uwv, artsen en advocaten hetzelfde beeld bij me achtergelaten.

Op mijn allerslechtste momenten was het mijn keuze om terug te gaan naar wat vroeger werkte.
Ik moet mijn verstand gebruiken, mezelf van een afstand bekijken, vragen wat ik wil en hoe dat lukt.
En dan een herstelplan bedenken en uitvoeren.
Daarin natuurlijk wel hulp inschakelen en steun vragen, maar de regie zelf houden, ook in tijden dat dat vreselijk moeilijk is.
Als die weg naar herstel echt volledig afgesneden zou zijn, verdwijnt voor mij teveel kwaliteit van leven. Ik ben ervan overtuigd dat ik weet hoe ik dan veilig uitstap.

Soms had ik (heel erg zelfs) gehoopt dat iemand voor me zorgde en ik kon uitrusten zonder de regie te houden. Maar dat bestaat gewoon niet. Misschien voor niemand na een bepaalde leeftijd ;-)

Laatst gewijzigd op: 13 augustus 2019 11:11

Ha Kris,

Als ik je laatste posts lees begrijp ik daaruit dat je ook erg beschadigd bent op het gebied van vertrouwen hebben in anderen. Zo herkenbaar! Je wilt het contact beëindigen met je huidige behandelaren. Mijn vraag aan je is dan kun je op hen of andere hulpverleners terugvallen als je ze weer nodig hebt. Dat jouw beschadigde “ik” weer zo aanwezig is omdat ze beiden tegelijk vakantie hebben vind ik triest om te lezen. Pas op dat je jezelf niet straft door het contact te verbreken. Je clubje mensen om je heen is al zo klein. Ook al zijn het dan professionals. Ook mijn clubje mensen zijn eigenlijk alleen maar professionals die ik om me heen heb verzameld. Die van mij waren de afgelopen weken ook tegelijk afwezig wat bij mij ook vragen heeft opgeleverd van er mee te stoppen. Maar op dit moment zijn er nog teveel hoge stressgebeurtenissen in de nabije toekomst dat ik ze nog te veel nodig denk te hebben voordat ik me terugtrek uit het contact.

Als die voorbij zijn ga ik het weer zelf doen. Inderdaad plan opschrijven kijken wie ik waar nodig denk te hebben en dan rust!
Je slechtste momenten bieden je schijnbaar ook goede ideeën.
Je hoop en geloof in je herstel houden je ook op de been. Zelf heb ik dat al een paar keer naar beneden moeten bijstellen. Ik moet nu leren accepteren zoals ik nu ben, dat vind ik vreselijk moeilijk omdat het me zo afhankelijk maakt van anderen waardoor ik mijn grenzen moet overschrijden wat weer meer energie kost, energie die ik beter ergens anders voor kan inzetten.
Wat betreft de regie er over houden ligt niet alleen aan je leeftijd maar ook aan je goed opgeleide brein. Zelf zou ik ook graag stressvolle zaken uit handen geven maar dat lukt me niet. Ik mis het vertrouwen in anderen te veel om het los te laten. Over het uitstappen uit dit leven heb ik ook al nagedacht. Ik zit er alleen nog mee wie me dan vindt. Ook al zal het lijken op een natuurlijk overlijden.

Pagina's