Naar hoofdinhoud

Praat mee op het Wajong-forum

Op dit forum kunnen Wajongers hun ervaringen met elkaar delen. Discussieer mee over onderwerpen die je bezighouden en stel je algemene vragen over je Wajong-uitkering.

De meest recente, actieve discussie staat bovenaan.

Moderators op dit forum zijn Saraya en Jan Willem. Zij begeleiden de discussies namens UWV.

Het UWV Webcareteam beantwoordt algemene vragen over je uitkering.

Forum: Beoordeling van je arbeidsvermogen > Om gek van te worden.
Beoordeling van je arbeidsvermogen

Pagina's

Ik loop nu juist ertegen aan, al kan ik Tegenprestatie verrichten (dat ik waarschijnlijk ook opnieuw onder het verkeerde zit)

Als je klachten wel meer zijn (dan hoor je sowieso al onder Beschut Werk, meer kan of gaat het wellicht niet worden)

Zoals ik al heb gezegd: Hopelijk heb je tijdelijk geen verplichtingen, ik weet dat dingen in samenhang (dokter/GGZ/Ziekenhuis etc) sowieso te moeizaam gaan of verlopen (ik zou mijzelf als ik in je schoenen stond, mij meer daarop gaan focussen, in plaats van de strijd met Wajong, die heb ik ook allang opgegeven)

En helaas Wajong is en blijft moeilijk (zelfs die van 2010 was voor de persoon waar ik vandaag mee belde ook onduidelijk of ik die had verkregen, als ik in 2010 alles goed op papier had) met andere woorden: Dan ben je genaaid om het feit in welk jaar jij bent geboren

Ik heb eruit kunnen halen dat de Krantenwijk die ik doe (mogelijk is) om precies hetgeen wat in mijn papieren staat (scheelt wellicht)

Ik sta volledig achter de verzekeringsarts!
Je krijgt tegenwoordig niet meer zomaar een Wajong. Dan moet je volledig duurzaam geen arbeidsvermogen hebben. Dan moet je inderdaad opgenomen zijn geweest/ernstige ziekte hebben en bewijsstukken. Of iets heel ernstigs hebben.

@Wannes83

Ja oké maar als je net als ik (al wat doet) wat passend is voor de situatie (en voor wat in de papieren staat, hoe het zit met mijn beperking + mogelijkheden) dan vind ik het wel zo dat ze wel alles in overleg moeten doen (met cliënt) en niet alles zelf verzinnen

En aangezien: Bijstand normaal gesproken voor normale mensen was? Vind ik zelf persoonlijk dat het nog steeds eng en strikt overkomt (ik was alweer al helemaal in de stress en alles weer direct)

En niemand wil echt 24/7 en 7 dagen in huis zitten (nou ja met de warme dagen is het daarintegen wel klote, maar niks aan te doen vrees ik)

Dat is pas echt alleen zo wanneer het echt niet anders is of kan

Maar ik vind wel verplaats je weleens in mensen als ik en Seraphina (ik ook, heb ook een partner die Wajong heeft) weet je hoe dom het dan staat dat je dan bij de Gemeente moet, om je recht op aanvulling tot de sociale norm dus tja aangezien Bijstandsregime tja is wel erg strikt enz

Vervolg:

Om een voorbeeld te geven Wannes: Iemand die een volledige Bijstandsuitkering ontvangt dient waarschijnlijk 20 uren per week te verrichten

Maar bij mij gaat het straks maar om een aanvulling, maar waarschijnlijk kunnen of willen en gaan ze daar wellicht ook geen onderscheid in maken, terwijl als ik toch werk of ga werken of kan werken?

Dan schijn ik wellicht met 12 uren per week al af doende te hebben ermee (qua uren en uurloon en het maandelijkse bedrag daardoor, tenminste als ik het überhaupt al goed heb)

Kijk ik vind op zijn minst (want Seraphina jij hebt wel een partner toch?) En die partner werkt of uitkering? Misschien ook Wajong? In ieder geval: Al word het dus Bijstandsaanvulling in zo een situatie als dat van haar: Vind ik geef iemand wel uitstel van verplichtingen wanneer er nog EMDR verricht gaat worden en van alles en nog wat

En ik denk daarin dat Gemeentes nog veel te strak en strikt denken en blijven denken (en dat is niet ten goede)

@Kris
Naar mijn klachten is niet gevraagd, noch werd er naar me geluisterd als ik hier over vertelde. Ik werd wat apatisch aangekeken en kreeg geeneens een reactie.

@ D Mast
Misschien moet ik me daar inderdaad op laten testen, maar voor nu zou het dan nog iets zijn wat ik dan aan mn hoofd heb.

Laatst gewijzigd op: 23 juli 2019 21:16

@Wannes;

Ik heb gewoon dossiers waarin alles staat. Ik kan alles aantonen. Mijn zorgverleners zullen alles bevestigen.

Verder mag je daar je eigen mening over hebben.

Maar als je iemands verhaal niet wilt lezen of horen, kun je niet oordelen. Verder, om een heel verhaal duidelijk te krijgen, zul je vragen moeten stellen. Checken of je het begrepen hebt. Etc. Wat mij tegen de borst stoot is dat deze arts dit niet deed, en weigerde te doen.

Als iemand verteld dat hij elke week met zijn beste vriend de Markt bezoekt en dat ze samen uren naar films kunnen kijken, zul je denken dat die persoon een redelijk sociaal leven heeft.

Terwijl die persoon misschien wel over zijn hond praat, en jij al oordeelt.

Als iemand zelf aangeeft veel sociale contacten te hebben, kun je denken "Dat zit goed. Geeft die toch zelf aan?" Maar misschien zit die persoon de hele dag in een donkere kamer te chatten met mensen die die nooit gezien heeft.

Daar is niks mis mee, maar zonder door te vragen krijg je geen beeld over iemands leven. En dan hoor je daar niet over te oordelen.

Als arts vind ik dat dan ook heel kwalijk, dat ze geen spreekruimte geven, niet willen luisteren.

Verder ken ik genoeg mensen die niet zijn opgenomen, die niet bedlegerig zijn, en die toch ook op andere manieren niet kunnen functioneren. Dus vanzelfsprekend dat mijn standpunt daarin heel anders is.

@Seraphina:
Ik had jou de vraag gesteld wat je klachten zijn waardoor je niet kunt werken.

Aan jou, en niet aan iemand anders. Niet om te horen waarom mensen bij doorvragen eigelijk minder konden, enzovoorts enzovoorts...

Je legt de antwoorden buiten je zelf en geen arts ziet dat als ziek als je niet antwoordt vanuit jezelf.

Een rottige achtergrond beschrijven zegt helemaal niets over de klachten die je hebt in het doen van werk.
Ja, geen zin hebben (depressie criterium) of moe zijn (ook een depressie criterium).

En je krijgt EMDR voor welke klacht?

Dingen die niet verwerkt zijn, trauma's die niet verwerkt zijn. Om flashbacks e.d tegen te gaan. Zodra er iets kleins tegen zit kan ik ineens totaal van slag raken. Paniekaanvallen e.d. In bepaalde periodes nachtmerries.

Geen levenslust. In fact, als ik anderen er niet voor de rest van hun leven mee zou belasten, denk ik dat ik jaren geleden al een einde aan mijn leven had gemaakt. Want ik hou niet echt van het leven in zn algemeen. Mijn opa, oma en broertje zijn zo ongeveer de enige die ik nog heb, en die gaan het niet te boven komen als ik mezelf van het leven beroof.

Buiten dat merkt mijn vriend ook dat ik me anders gedraag op het moment dat ik werk heb. Ik doe veel afstandelijker of zo.

Blijkbaar functioneer ik ook niet helemaal sociaal wenselijk als ik mn diagnose verklaringen bekijk. Blijkbaar is dat ook niet veranderd sinds 2006. En in de voorbeelden die door hulpverleners zijn benoemd herken ik me nog steeds wel.

Pagina's