Naar hoofdinhoud

Praat mee op het Wajong-forum

Op dit forum kunnen Wajongers hun ervaringen met elkaar delen. Discussieer mee over onderwerpen die je bezighouden en stel je algemene vragen over je Wajong-uitkering.

De meest recente, actieve discussie staat bovenaan.

Moderators op dit forum zijn Saraya en Jan Willem. Zij begeleiden de discussies namens UWV.

Het UWV Webcareteam beantwoordt algemene vragen over je uitkering.

Forum: Beoordeling van je arbeidsvermogen > Om gek van te worden.
Beoordeling van je arbeidsvermogen

Pagina's

Hoi Seraphina,

Ik heb niet helemaal door wat je bedoelt. Daarom vraag ik het beter na.

Bedoel je dat het wèl behalen van een mbo en rijbewijs (of alleen theorie) niet zoveel zegt over hoeveel moeite/angst dat heeft gekost?
Daar kan men vast wel inkomen, denk ik.. ik wel.

En/of bedoel je dat men op basis van die moeite/angst die je hebt gehad zou kunnen overwegen of je ziek bent of duurzaam in arbeidsvermogen beperkt, als gevolg van wat je hebt meegemaakt in je jeugd?
En dat het daarom zo moeilijk was om bv dat mbo te behalen?

Ik ken de regels niet. Ik denk dat een c-ptss die onbehandeld is erg moeilijk samengaat met werken. Zeker als je nu die behandeling krijgt.
Maar c-ptss wordt over het algemeen pas als onbehandelbaar gezien als je compleet van externe structuur en hulp afhankelijk ben. In een ribw moet wonen bv.

Misschien voelt dat oneerlijk, maar tegelijkertijd zegt het ook dat je veerkracht hebt dat je ondanks alles toch zoveel hebt kunnen incasseren!

Ik heb alles behaald. Theorie was ik altijd best sterk. Praktisch ging altijd moeizaam.

Ik ben misschien "sterk" in de ogen van anderen, maar eigenlijk zit ik al heel lang boven mijn eigen kracht te knokken en ben ik er nu wel klaar mee.

Ga je proberen om nu dan in je eigen kracht te knokken? Niet meer erboven?
Je strijd is nu misschien meer in jezelf. Met jezelf?

Beste Seraphina,

Ja zie je precies dat bedoel ik dus (maar zelfs al dat heb ik geen eens behaald) ondanks de hoeveelheid moeite die ik wel niet heb moeten doen voor alles

UWV lijkt nooit erin mee te nemen, wat dus de capaciteiten überhaupt zijn/is van de persoon in kwestie, want als dat wel zo zou zijn: Dan tja dan had ik gewoon ook wellicht afgekeurd moeten wezen (ondanks dat ik misschien lichamelijk niks mankeer) maar toch alleen al omdat ik dat rijtje gewoonweg voor de CV niet voor elkaar heb (gebaseerd daarop alleen al)
En bij jou zou dan gebaseerd op het feit moeten zijn: Dat jij er te veel moeite en alles voor moet doen en/of verrichten: Dat het te veel van je vraagt en eist, dat anderen daardoor zien of vinden: Zij is geen aanwinst voor ons bedrijf, dan laten ze jou weer gaan

En ik denk dat ziet er hetzelfde uit bij mij: Met als toevoeging er zelfs bij: Dat ik dan eigenlijk helemaal niks behaald heb zelfs

Naja de strijd met mezelf wilde ik dus aan gaan door eens in therapie te gaan.

Maar ze bemoeilijken het wel heel erg zo.

Ik heb geen andere keus dan dit aan te vechten. Met welke kracht dan ook.

Ik kan ook echt heel slecht tegen onrechtvaardigheid. En dat verhaaltje wat die arts heeft gemaakt is echt niet zoals het in de werkelijkheid is. Sterker nog de afgelopen 3 dagen heb ik alleen kunnen slapen met de dubbele voorgeschreven dosis pillen of alcohol. Van de stress weer amper gegeten terwijl ik nét 2 kg was bijgekomen. Ik zit nu rond de 37.5, vorig jaar op 35 door veel stress, ook buiten werkgever en uwv om trouwens.

Er is door de huisarts op mijn 16e ook al eens een vermoeden van anorexia uitgesproken. Maar ik ben niet bewust bezig om niet te eten, en als ik honger heb eet ik alles. Caloriën tellen doe ik alleen als ik me goed voel om te bekijken hoe "goed" ik bezig ben.
(Voor zo ver een zak chips goed is.)

1/2

Hoewel mijn gewicht me nooit heel veel geinteresseert heeft. Werd ik wel bang toen ik op 35 zat.

Anorexia patiënten dreigen op een bepaald moment onvruchtbaar te worden.

Hoewel ik geen anorexia heb, zal mijn lichaam niet dat onderscheid maken.

Als ik überhaupt al zwanger zou raken, is het met mijn postuur al waarschijnlijk dat er complicaties optreden. Om een beeld te geven, ik pas in maat 152 op de kinderafdeling. Dat zit perfect.

Een van mijn broeken is voor 7 jarigen.
Die zit eerlijk gezegd wel een beetje te strak en is te kort dus ik rol die om. (Was een koopje. Leuke broek.)

Dus ja. Al die stress icm de therapie die ik erbovenop krijg...
Gaat mijn gezondheid zowel fysiek als psychisch helemaal niet ten goede doen.

Het liefst zou ik weer gaan werken en al die *#%# bemoeials zo buiten spel zetten. Maar buiten dat ze me echt niet snel meer aannemen met korte dienstverbanden en 1 jaar uitval.. Zou me dat nu ook echt niet lukken...

Laatst gewijzigd op: 15 juli 2019 12:29

Beste Seraphina,

Nee ik hoop voor je dat je de goede mensen om je heen zult gaan krijgen

Bij GGZ had ik echt wel de goede mensen om mij heen, maar ik heb nu onder Muisje's post wel aangegeven vind het alsnog vreemd: Zelfs de Jobcoach van mijn man: Gaf aan: Als ik in 2010 heel die GGZ had en die dingen, had ik Wajong recht verkregen

En dan denk ik vaag en alles: Want bij jou is volgens mij bij je 18e of voor je 18e zelfs dingen op papier gezet en bekend geweest of geworden

Dan vraag ik mijzelf precies hetzelfde af bij jou en voor jou, dat als je 18 was (en de Wajong aanvraag had geplaatst, of deze voor je werd geplaatst door een instantie, of de Gemeente of dergelijke) je dit wel gewoon had verkregen

Echt zo niet eerlijk: Die diagnose heb je misschien heel je leven lang (of ergens wel gekregen op een bepaalde leeftijd door alles en dat je dat behoud bijvoorbeeld door de ernst en alles)
En dan naast de pot pist wegens (latere aanvraag) zo krom

Ik had idd diagnose ADD/Dysthyme op mijn 13e ongeveer. Ik ben nu 24 en nu komt het "echte" verhaal boven, wat ik nooit mocht vertellen ivm bureau jeugdzorg en dan denken ze toch aan CPTSS met waarschijnlijk een depressieve stoornis.

Op mijn 9e ging ik al naar therapie groepen.

Mijn dossier uit die tijd is opgevraagd maar buiten de diagnoseverklaring heeft er geen een arts naar gekeken. "Dat is verouderd".

Vind ik best vreemd. Ik heb CPTSS. Met dat dossier worstel ik al zolang ik me kan herinneren. Nu laten ze het vaak overkomen alsof ik lieg. Alsof ik in 2008 al bezig was met heel het uwv om de tuin te leiden?

Ik mag niet met emoties van anderen geconfronteerd worden staat in mijn FML.
Bestaat zoiets? In het callcenter heb ik een keer met een klant zitten huilen omdat ze het abonnement van haar overleden moeder wilde opzeggen.

In het buurthuis waar ik moet reintegeren komen vriendelijke oude dametjes. Ik breng ze koffie en een maaltijd. 2 zijn laatst gestorven.

1/2

De laatste arts merkte ook op dat ik rustig was en geen emoties toonde.
"Kennelijk mishandeld in jeugd"
(First of all, ik ben nooit fysiek mishandeld. Heb ik nooit beweerd. Wel emotioneel volgens mijn therapeuten.)

Alsof ik een verhaal ophang. "Kennelijk"

Ze verwachten een soort geest te zien, een gebroken persoon. Maar ik heb van jongs af aan geleerd geen emoties te laten zien.

Tbh, veel is zo erg verdrongen dat ik erover kan praten zonder emotie te voelen.

Maar als er ergens een ruzie uitbreekt en er een kind bij staat ben ik dagenlang ontroostbaar.

Al zal niemand dat aan mij zien tijdens het hele gebeuren.

Ik huil niet snel bij anderen. Mijn vriend ziet me soms huilen, en mijn therapeut ziet me wel eens een paar tranen weg knipperen. Maar niet veel mensen zien mijn pijn.

Blijkbaar moet ik eerst krokodillentranen veinzen voor ze me daar serieus nemen.

Normaal spreken ze over een probleem als je geen emoties toont. Hier niet blijkbaar.

Laatst gewijzigd op: 15 juli 2019 13:11

Eigenlijk ben ik ook al vanaf heel jong continu de persoon die zich geroepen voelt om zich over de kinderen te ontfermen als volwassenen te druk zijn met elkaar in de haren te vliegen.

Het stiefbroertje van mijn ex-vriend, kerst 2012.

Vader komt kind (een uur te vroeg) ophalen. Moeder wilt het kind niet meegeven. Stiefpa en pa vliegen elkaar in de haren.

Kind (11) is helemaal hysterisch jankend aan het vertellen dat hij het voor zn vader wil opnemen en zn stiefpa niet tegen hem zou durven!

Iedereen boos op het kind, behalve ik.

Het is normaal dat een kind loyaliteit voelt naar zijn ouders. Hij mag zijn vader willen verdedigen. Hij is in tranen. Ik was de enige die dat kind leek te begrijpen, te begrijpen dat hij geborgenheid nodig had, ondanks hij afstandelijk deed.

Op dat moment ben ik maar de "volwassenen" ook al was ik net 16.

Ik bleef kalm en luisterde naar het kind terwijl ik vriendelijke gebaren maakte. "Wil je misschien even tv kijken?"

Pagina's