Naar hoofdinhoud

Praat mee op het Wajong-forum

Op dit forum kunnen Wajongers hun ervaringen met elkaar delen. Discussieer mee over onderwerpen die je bezighouden en stel je algemene vragen over je Wajong-uitkering.

De meest recente, actieve discussie staat bovenaan.

Moderators op dit forum zijn Saraya en Jan Willem. Zij begeleiden de discussies namens UWV.

Het UWV Webcareteam beantwoordt algemene vragen over je uitkering.

Forum: Beoordeling van je arbeidsvermogen > Om gek van te worden.
Beoordeling van je arbeidsvermogen

Pagina's

Ik snap dat je je boos voelt door wat er is opgeschreven. Het maakt ook machteloos als iemand dingen die van belang voor je zijn anders beschrijft of anders begrijpt. 'Macht van de pen' heb ik wel eens horen zeggen.

Dus waar ga je nu je beperkte energie in steken? Misschien een vraag voor over een paar dagen...

Ik kan niet anders.
Ik volg EMDR op het moment, zonder EMDR had ik al veel last van herbelevingen e.d onder werkdruk.

Hoe kan ik het in godsnaam vol houden als ik ook nog alles oprakel dat me overkomen is?

Volgens mij zien ze me daar liever kapot.

Het liefst zeg ik alles op en ga ik gewoon 4 uur per dag werken. Maar ook dát gaat me ten eerste niet lukken met mijn therapie, ten tweede, al zou ik geen therapie hebben, weet ik uit ervaring dat ik het maar 3 maanden, hooguit, uit hou en dan 3 maanden werk zoek en moet leven van het geld dat ik verdiend heb.

Als ik nu stop met mijn therapie om alles nog een beetje dragelijk te maken, kom ik ten eerste niet verder, ten tweede is dat belemmering van het herstel en stopt de uitkering. Heb ik niks meer om van te leven.

Denk dat ik maar ga vragen voor kalmeringstabletten bij de psychiater. Of misschien een hogere dosis antipsychotica die ik toch al heb.

En anders maar kijken of ik andere middeltjes kan scoren op straat of zo. Of ook maar naar de fles grijp. Want het is me heel duidelijk dat ze me willen breken.

Het interesseert me ook allemaal niks meer. Dit is geen leven. Continu jezelf moeten bewijzen tegenover mensen die je geeneens kennen. Continu mijn hele geschiedenis vertellen en mensen die het geen zak interesseert of ik kapot blijf of leef.

Alleen het heilige schrift volgen en aan de cijfertjes denken!

Grappig. Ben je zo lang aan het hopen om enigszins te herstellen en een redelijk stabiel leven op te bouwen. Accepteer je dat je een uitkering nodig gaat hebben, gaan ze zo met je om! Lachwekkend.

T word de hoogste tijd om aan een verslaving te beginnen! Wilde nooit medicatie slikken, heb t niet zo op verslaafd raken enzo. Maar op zich klinkt t zo slecht nog niet.

Laatst gewijzigd op: 12 juli 2019 17:28

Tenminste weet ik dat ik dan nog op zn minst voor de HELFT functioneer en kan slapen sNachts!

Jep. Ik ben erover uit.
Voor vanavond wat meer antipsychotica om de rust te bewaren. Begin komende week bij de psychiater vragen voor andere kalmerende zooi. En als ik dat niet krijg, dan vind ik wel wat anders wat me kan bijstaan!

Als ze het zo willen. Kunnen ze het zo krijgen ook.

Als ik middelen gebruik heb ik misschien rust.
Als ik opgenomen raak laten ze me metrust.
En als ik er kapot aan blijf ook nog heb ik eeuwige rust.

Het klinkt als een win-win.

Jammer wel. Ik had dit best op eigen kracht gekunt als ze me rust zouden gunnen.

Hoi Seraphina,

Ik begrijp dat je ontzettend heftige gevoelens hebt nu. Dat is echt heel erg naar!!

Waarschijnlijk zijn mensen er niet zo op uit om je te breken of je tegen te werken, want waarom zou zo'n arts dat interesseren, hij kent je niet en ziet de hele dag mensen als werk. Maar zo voelt het wel en dat is knap rot voor je! Je gedachten maken je gevoelens erger, dat weet je vast al wel.

Iets gebruiken om de heftigheid van de teleurstelling te dempen, kan geen kwaad. Doe ik ook absoluut als ik me zo beroerd voel. Heel veel sterkte!!

Laatst gewijzigd op: 12 juli 2019 18:15

Heb je wel eens narratieve exposure therapie gedaan?
Dat schijnt ook goed te werken bij meervoudige trauma's. Net gelezen.
Er is zelfs een klinische variant hiervan waarbij je opgenomen bent en achter elkaar de trauma's behandelt.

Ik vind het knap dat je EMDR doet. En domme pech dat wajong-wetgeving zo is veranderd. In 1995 (!) kreeg ik de wajong. En tot ik uit eigen beweging ging werken (in 2005!) had uwv me vrijwel nooit opgeroepen.
Maar ik wilde zo graag werken, omdat ik zelf geld wilde verdienen en iets wilde doen waar ik trots op was.
Ook nu voel ik me weer zo ongelukkig met ziek thuis zitten. Maar ik kan nog niet anders dan het tijd geven, medicatie innemen en therapie volgen plus oefeningen doen.

Ik denk dat het goed is om te blijven geloven in dat problemen en klachten minder kunnen worden. Dat je iets vindt waarin je gewaardeerd wordt en mensen je welkom heten zodat je straks (met eventuele restklachten van je jeugd) wat leuks kunt doen qua werk. Een droom?

Ik heb dat een tijd geleden met de psycholoog allemaal besproken. Ik vroeg ook naar Psytrec, waar ze in een kliniek in een week tijd meerdere trauma's claimen op te kunnen ruimen. Maar voor mijn case bestond er geen "quick fix" zeiden ze. Ook de reviews waren wat gemengd.

De therapeut bood me 3 mogelijkheden, waaronder die wat jij benoemde. Maar de voorkeur ging van beide kanten uit naar EMDR.

Soms mis ik inderdaad het contact met collega's en de voldoening die je uit werk kan halen wel, maar ik vind het een groot risico. Ik kan het wel weer proberen over een tijd, maar als ik er weer eens in 3 maanden uit lig kan ik weer een hele maand wachten op een uitkering waar ik dan misschien geeneens recht op heb.

Op dit moment, een klaarblijkelijk de afgelopen 3 jaar, was ik er niet toe in staat. Ook al heb ik heel leuke baantjes gehad met heel leuke collega's, en dat mis ik soms wel. Maar als ik het niet vol hou...

Ik heb liever gewoon n vast bedrag per maand en zekerheid.

Vooral mijn voorlaatste baan was super leuk.
Ik vind het nog altijd super jammer dat ik het niet vol heb kunnen houden.

Het verdiende ook nog eens goed.
€400,- per week had ik!

Mijn collega's waren gezellig, het werk was simpel maar ik vond het leuk.

Iedereen was heel collegiaal.

Soms zit ik er nog mee dat ik niet heb "doorgezet". Hoewel het niet veel met doorzetten te maken had, ik begon weer heel veel last te krijgen van mijn klachten en kon niet functioneren.

Toch raad ik anderen het nog altijd heel erg aan om daar te starten en heb ik zelfs nog eens gebeld of ik het baantje niet terug kon krijgen.

Ze willen me niet meer terug. Begrijpelijk ook. Maar een leukere baan heb ik nooit gehad.

Ergens heb ik ook nog wel hoop om daar, of een soortgelijke plek, terug te keren en het vol te houden. Goed verdienen, gezellige collega's e.d

Maar ik denk dat ik in mijn jeugd zodanig beschadigd ben dat ik altijd bepaalde "basale werknemers eigenschappen" zal blijven missen.

Bovendien droomde ik van kinds af aan al van een eigen gezinnetje met kinderen en wilde ik altijd al fulltime mama zijn, met misschien parttime werk als de kinderen naar school gaan.

Carriere maken heeft nooit mijn interesse gehad.

Ook dat is wel een van de redenen waarom ik nu toch voor therapie kies. Ik hoop zo stabiel mogelijk te kunnen worden om ooit een stabiele moeder te kunnen zijn.

En tot die tijd zou het prettig zijn een baan vol te kunnen houden, maar als dat er niet in zit, hoop ik in elk geval als een normaal mens een huishouden te kunnen runnen en meer "goede" dagen te hebben en wie weet, me een keer gelukkig te voelen.

Oh, ik heb trouwens nog geen kinderen. Mocht dat niet helemaal duidelijk zijn in het vorige bericht.

Laatst gewijzigd op: 13 juli 2019 15:45

Pagina's