Naar hoofdinhoud

Praat mee op het Wajong-forum

Op dit forum kunnen Wajongers hun ervaringen met elkaar delen. Discussieer mee over onderwerpen die je bezighouden en stel je algemene vragen over je Wajong-uitkering.

De meest recente, actieve discussie staat bovenaan.

Moderators op dit forum zijn Eva en Dirk-Jan. Zij begeleiden de discussies namens UWV.

Het UWV Webcareteam beantwoordt algemene vragen over je uitkering.

Forum: Beoordeling van je arbeidsvermogen > Ik kan dit niet, ga hier kapot aan.
Beoordeling van je arbeidsvermogen
Ik kan dit niet, ga hier kapot aan.
Finn
1381712

Ik heb sinds 2004 wajong, overgegaan daarin vanuit de AAW waar ik sinds 1993 in zat.
Ik heb stevige geestelijke problemen, waaronder meervoudige PTSS, een chronisch onveiligheidsgevoel, veel te laat onderkende ADD met problemen die tegen autisme aanzitten. Te lang en complex verhaal om hier te beschrijven.
Ik heb altijd ondanks dat ik er om smeekte, veel te weinig steun en begeleiding gehad, waardoor de zaken sinds 1993 eerder erger zijn geworden dan beter. Het gedoe rond het krijgen van de uitkering, de onregelmatige betalingen, het feit dat ik in 1993 zo weinig kreeg dat ik bij de sociale dienst een toeslag moest krijgen tot sociaal minimum, wonen op kaal beton, lompen dragen, honger lijden, bijna op straat komen te staan.. alles wat je niet bij iemand als mij moet doen gebeurde, en alle instanties wezen naar elkaar of zeiden 'ja daar gaan WIJ niet over hoor'

In het verleden een aantal keer geprobeerd te kijken naar mogelijkheden voor reintegratie, omdat ik gemotiveerd ben wat van mijn leven te maken en zeker niet uit luiheid van de wajong gebruik maak. Ondanks alle haat over uitkeringstrekkers en de insinuatie dat we allemaal ons aanstellen om lekker lui te leven, was het van alle mensen in mijn omgeving, voor mijzelf nog het moeilijkst te geloven en te accepteren dat ik echt niet kòn.

De reintegratie liep altijd vast bij de lompheid en logheid van de instanties die daarmee belast waren, die of teveel vroegen, of totaal geen maatwerk wilden leveren, slechts geld wilden verdienen, of gewoon hun beloftes niet nakwamen en niet luisterden. Steeds net op de verkeerde plek, de verkeerde tijd of de verkeerde persoon tegengekomen. 1x zelfs na 3 maanden soebatten om een dossier van 1 kantoor naar t andere te krijgen, een gesprek gekregen wat in 5 minuten bleek dat er helemaal gen budgetten waren en er dus niks kon. Daar reis je dan 1 uur voor naar een uwv kantoor. Dat had met een belletje (email was er toen nog niet) afgekund toch?.. Soms lijkt het of ze je gewoon willen demotiveren.

En ik ben gemotiveerd... elke keer dat ik geprobeerd heb te reintegreren was ik (te) positief, ging er vol tegen aan, voorzover de logheid van de trajecten en de onwil/ineptheid van de betrokken mensen en instanties dat toeliet, maar ging helaas steeds keihard op mn bek omdat ik echt wilde, maar het echt niet ging. En toch steeds die insinuaties van de politiek en de publieke opinie dat wajongers zich aanstellen en niet gemotiveerd zijn.

Die 'financiele prikkel' van die 5% verlaging is een klap in mijn gezicht en dat van alle wajongers , zeker die van voor in 2006(of was het '09? weet t ff niet meer) de gemeenten de bijstand moesten betalen, en massa's in de wajong werden gedumpt. Snapte nooit hoe dat kon, en waarom die groep niet als eerste werd bekeken.

Dit zegt eigenlijk 'jullie zijn niet echt ziek/gehandicapt/arbeidsongeschikt' Want niemand haalt het in zn kop om iemand die verlamd is in een stoel te zetten en te zeggen 'we zetten je eten 15 meter verderop, dat prikkelt je om te gaan lopen' of tegen een blinde 'er liggen hier 2 foto's de ene is van eten, de andere van een leeg bord. kies maar de juiste, anders krijg je geen eten, dat prikkelt je om te gaan zien'
Dat constante negatieve gedoe in de media zorgt zowel voor een klap in mijn eigen zelfbeeld, als in de reacties van anderen op mij, want als ik (in theorie, want ik mijd dat soort gelegenheden omdat ze te zwaar voor me zijn) feestje de vraag krijg 'wat doe je?' moet ik òf liegen of de muziek en alle gesprekken vallen stil en iedereen kijkt naar me als ik vertel dat ik een uitkering heb,

Ik kan vreselijk moeilijk met instanties en papieren en formulieren omgaan en dit jaagt me angst en stress aan. Echter ik krijg nul hulp en mag het zelf uitzoeken. Ik sta helemaal alleen, en er staat gewoon niemand aan mijn kant.

Ik heb ook niet langer de illusie dat UWV of enige andere overheidsinstantie er is om als een bondgenoot met mij samen te kijken hoe ondanks al mijn problemen ik zoveel mogelijk uit mijn leven kan halen en mss ook nog wat verdienen en/of bijdragen aan de samenleving of misschien zelfs kan opbouwen naar los komen van die uitkering, maar eerder dat het vijanden zijn die slechts rechtvaardiging zoeken om mij mijn levensonderhoud af te pakken dan wel me te gaan pushen naar dingen die ik niet aankan, en dus in vastloop, waarna ze kunnen zeggen dat ik weiger en dan mn uitkering korten, wat neerkomt op dakloos worden.

Gedwongen worden met pistool in de rug dus. Ik vraag me sowieso af hoe nederland in t buitenland kan moraliseren over mensenrechten als de sociale dienst en uwv je -om welke reden dan ook- het geld voor je huur, energie en eten mogen afpakken.
Als alleenstaande wajonger die zelfstandig woont sta je constant aan de rand van de afgrond, en dit is een groep die in alle projecten die ik gezien heb steeds niet goed is ingecalculeerd.

Ik heb nu de brief gekregen dat ik arbeidsvermogen heb en in 2018 gekort en gereintegreerd ga worden. Voor zover ik hier in de vragenlijst https://perspectief.uwv.nl/artikelen/45-vragen-over-beoordeling-wajong-0
lees, onder behoorlijke dwang. er wordt verplicht een werkplan gemaakt waar je verplicht aan mee moet doen en steeds wordt er over korting of geen uitkering gerept. elders wordt weer gezegd dat je ook met 70% genoegen kan nemen en dan met rust gelaten worden, maar dat wordt elders weer tegengesproken, of gezegd dat dat maar tot 2018 is.

Kijk, ergens heeft iedereen *theoretisch* arbeidsvermogen, zelfs iemand die een neklaesie heeft kan nog audioboeken inspreken, zelfs iemand die in een stoel zit te kwijlen kan je nog als contragewicht gebruiken of als boekensteun.
Ook ben ik best bereid het nog eens een keer te proberen, heel voorzichtig met maatwerk en goede begeleiding.
Maar om meteen te zeggen dat ik wel werknemersvaardigheden heb, 20 uur pw/4 u pd kan werken in een gewoon bedrijf en zelfs maar die gekortte 5% terug te verdienen (nog daargelaten dat je voor werken kosten maakt, en er dus nog meer op achteruit gaat) is wel heel erg sterk gesteld.
Ik heb sinds 1993 nooit meer zoveel gewerkt, behalve kort, in reintegratiepogingen, waar ik dan ook opbrandde en maanden of jaren moest herstellen. het is gewoon niet realistisch van mij, en vele anderen, aan te nemen dat die wel ergens een baan kunnen krijgen die bij ze past.

En dan zijn die banen er ook nog geen eens, want we zijn op de helft van de tijd voor het banenquotum en van de 100.000 zijn er een whopping 3000 als baan te definieren zaken bijgekomen, die deels slechts parttime, tijdelijk, of uitbreiding van bestaande baantjes zijn, of adminstratieve trucjes. (ja ik lees mn kranten)

En zelfs als ik er in zou slagen die 20 uur pw te werken, een baan die bij mijn problemen en mijn flink bovengemiddelde intellect, maar mijn door mijn vroeg begonnen ellende, nul komma nul opleiding past en die ik dus vol kan houden, is hoogstwaarschijnlijk niet te vinden.

Ik kan ook de stress en druk van de arbeidsmarkt niet aan. solliciteren, zoeken naar banen, brieven schrijven en steeds afgewezen worden, alles bewijzen en opgeven, al die druk, dat gaat gewoon niet.
Sowieso, zie mij als 43 jarige met een cv gat van 43 jaar, geen opleiding en een berg psychische klachten concurreren met de andere 500.000 werkelozen die wel ervaring en opleiding hebben..in een economie waar je als 40 plusser sowieso al bijna kansloos bent? en dan ook nog eens met de rest van de wajongers die aan t werk moeten concurreren...0.000000001% kans is technisch niet kansloos, maar praktisch wel.
En een bedrijf dat wil investeren in mensen met potentieel maar zonder een duidelijke winstgarantie? pfff haahah, dromen mag maar kan beter uit beleid weggelaten worden. Het is totaal van de pot gerukt mensen te gaan korten op theoretisch arbeidsvermogen en ze in de mangel van solliciteren ed te gooien zonder dat er realistisch kans is op echt werk voor ze.

Iemand die alleen bankbiljetten kan tellen, kan in theorie iets doen, maar voor de nederlandse arbeidsmarkt ben je dan arbeidsongeschikt omdat apparaten dat werk doen, en er dus geen banen zijn die bij je passen.

Ik moet dus gaan protesteren en bezwaren maken en de hele strijd aan om die beoordeling aan te vechten. EN DAT KAN IK NIET! ik heb RUST en VEILIGHEID nodig! niet MEER bedreigingen van mijn levensonderhoud en woonplek! Ik heb HULP nodig bij dit hele proces.. en die is er niet.

UWV, en hele maatschappij, waarom moeten jullie keer op keer op keer de zaken juist erger maken, door steeds dingen op mn bord te mikken DIE IK NIET AANKAN!? Waarom moet ik elke keer als ik een beetje opkrabbel weer neergetrapt worden? En *waar waren jullie in 1993 toen er misschien nog veel meer aan te redden was, toen ik 20 was, en nog veel meer kansen had en er nog een hoop te herstellen was, en zeker met veel minder moeite?*

Waarom ben ik toen gedumpt met een paar trappen na, in de bittere armoede en eenzaamheid in de tijd waarin een jong mens zich vol in het leven hoort te kunnen gooien, zich moet kunnen ontwikkelen, het leven, de maatschappij en relaties moet ontdekken? Waarom eerst het kalf laten verdrinken nu nou oude stinkende koeien uit de sloot proberen te vissen en op de mestvaalt te dumpen?

Ik was nèt met een goede therapeut wat stappen aan het zetten waardoor ik het leven iets meer zag zitten en niet elke dag zat te denken dat ik misschien beter dood zou kunnen zijn. Zelfs misschien heel voorzichtig een nieuwe poging tot reintegratie schitterde in de verte als misschien een optie. ik had weer een klein beetje hoop, voelde me weer ietsje veiliger.

Nu zit ik weer diep in de put en ik weet geeneens wat ik met het reactieformulier moet omdat elke optie die ik aankruis me in een situatie brengt die ik niet kan overzien en die me een berg ellende geeft die ik niet aankan!!!
Dank jullie (politiek en uwv) dat jullie 5 jaar voorzichtige en kwetsbare verbetering in een klap aan diggelen hebben gestampt.

Ik zit weer op het punt dat ik eigenlijk denk waarom ga ik nog door? waar leef ik nou voor? om een nummer te zijn, als een last te worden gezien omdat ik een heel klein beetje klotegeld kost, van een maatschappij die 8 miljoen kan spenderen aan marmeren directietoiletten? Sowieso, als ik mn uitkering houd ben ik de lul dan zit ik de rest van mijn leven als een pariah geisoleerd met net genoeg om niet dood te gaan, en net te weinig om echt te lèven, zonder hoop op ooit nog een relatie of een gezin, en een beetje warmte, weg te kwijnen tot een of andere ziekte me pakt of er weer een nieuwe regel wordt bedacht die me alsnog mn levensonderhoud afpakt.

En als ik deze beslissing accepteer word ik gedwongen dingen te doen die ik niet kan, maar waarvan men vindt dat ik het moet kunnen en dan dus als weigeraar word gezien, en in ieder geval 5% gekort (wat voor mij als alleenstaande zelfstandig wonende een gigantisch bedrag van 50 euro is)ongeacht of ik daadwerkelijk er in slaag werk vol te houden. of misschien zelfs in 2018 (zoals de keuringsartsen schijnen te willen) in de bijstand gebonjourd met nog minder geld en dwangarbeid op straffe van dakloosheid via de gemeente, wat ik al helemaal niet aan kan.

En ook al slaag ik er in te werken.. werken is niet leven. 'Meedoen' waar klijnsma het over heeft, is meer dan alleen meedoen aan werk. Dat is ook: geld. Geld om mee te kunnen doen aan de maatschappij: met kopen van mooie spullen, eens een keer niet het goedkoopste van het goedkoopste te moeten hebben, naard ebioscoop kunnen, op vakantie inplaats van thuis zitten, eens uit eten kunnen gaan, niet alles van de slechtste kwaliteit, niet meer niks mooi netjes, eens niet 2e hands ikea spul als het mooiste in je huis, eens niet je goedkope primark zooi tot de draad toe verslijten, eens niet elke uitgave die je geldzorgen bezorgt, niet overal moeten leuren voor steunpotjes subsidies en hulp.. eens niet alleen maar een fiets hebben, maar op je geklaagde 43e eindelijk eens je rijbewijs te mogen halen en een autotje te kunnen betalen ipv als een kleuter je stiefvader te moeten bellen of hij wil rijden om een zware pot verf van de bouwmarkt te halen -die hij dan ook nog betaalt uit medelijden omdat je zo arm bent.
En dat geld gaat 99% van de wajongers nooit krijgen, omdat àls er al een werkgever je wil aannemen dat op basis van flinke subsidie gaat en tegen het absolute minimum dat ze je kunnen betalen.

En dan ga je er op achteruit omdat je wel kosten maakt, maar elke cent die je als alleenstaande boven het minimum komt rechtstreeks bij huurtoeslag en gemeentebelasting weer verdwijnt. het komt dus neer op: werken voor minder dan nu. en nee, ik ben niet tegen werken voor mijn geld. Maar er genoeg aan overhouden om met wat minder zorgen te kunnen leven (of eens te lèven ipv alleen maar je bestaan te handhaven) en niet te zitten janken als 1 van je 2 spijkerbroeken al na anderhalf jaar stuk gaat ipv na 3 a 4 jaar en je dus aan een nieuwe moet zien te komen, of god verhoede, eens een spijkerbroek van 60 euro te kunnen kopen die goed zit en staat inplaats van een van 20 te moeten kopen die als een zak zit en je er slonzig doet uitzien...

Meedoen? ha!
Dit meedoen is simpelweg: 5% bezuinigen op de uitkeringen, en straks van de werkgevers 5000 pj krijgen per niet aangenomen wajongers omdat men weet dat de bedrijven het gaan verdommen. Dubbel winst.
En wie weet weten ze nog wat mensen tot zelfmoord te drijven, zoals met mij een gerede kans op is. Maakt niks uit! weer een uitkering minder! goed in de statistieken. 'aantal wajongers gedaald'. 'verwarde man maakt zichzelf van kant' verkoopt nog leuk wat krantjes ook.

Bovenop de pijn die leven me dagelijks doet en de wanhoop, spijt en verdriet die ik toch al voel over mijn leven is dit hele gedoe me gewoon teveel. Ik kan niet meer, ik weet het niet meer. Ik zit in een no win situatie, ik zie nergens meer een happy end, alleen maar een eindeloze strijd die ik niet aankan om een status quo die ik verschrikkelijk vind te handhaven tegen nog erger worden....

Zo. ik had veel meer willen uitleggen maar het wordt wel heel erg lang, en sinds facebook kan niemand meer dan 10 regels lezen zonder het 'lang' te vinden dus ik laat het hier maar even bij. Sorry ook voor de warrigheid en slechte alinea indeling etc. , maar ik slaap de laatste weken vreselijk slecht en ik ben niet meer zo helder.
Blij dat ik dit eens heb kunnen uiten want het zit me tot hier. Lees maar eens (beknopt) wat deze crap veroorzaakt bij mensen aan wanhoop en psychische schade.

Kom op met dat basisinkomen, zodat mensen die dolgraag willen maar zo complexe problematiek hebben dat de kans dat ze in een bedrijf kunnen draaien erg klein is gewoon rustig kunnen proberen en experimenteren zonder meteen hun levensonderhoud in gevaar te zien en zonder het hele controleapparaat en dwingelandij onduidelijke en onbegrijpelijke regels en papieren rompslomp. Komen jullie veel verder mee. Want veruit de meeste wajongers willen echt.
Echt
Maar ze kunnen dit niet.

Pagina's

Jee Finn, wat een ontzettend heftig verhaal! Ik kan me volledig voorstellen dat het je allemaal te veel wordt nu je de beoordeling op de deurmat hebt gevonden. Begrijp ik het goed dat dit de voorlopige beoordeling is? Als je de vragenlijst terugstuurt en aangeeft dat je het niet eens bent met de voorlopige beoordeling, dan kan het goed zijn dat de beoordeling alsnog géén arbeidsvermogen wordt. Dan hoef je jezelf over het UWV gedeelte in elk geval geen zorgen meer te maken. Mocht de beoordeling toch wel arbeidsvermogen worden, dan kan je in elk geval tot 2018 "met rust gelaten worden". Voor mensen met een oude Wajong-uitkering is geen sollicitatieplicht of de plicht te gaan werken. Het kan zijn dat hier vanaf 2018 andere afspraken over gemaakt worden met het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Dat kan. Maar dat hoeft absoluut niet zo te zijn. Dit is hier ook nog niet bekend. 

>Deel twee

Als je zwart op wit terug wilt lezen hoe het zit met jouw verplichtingen, en ook de verplichtingen die je níet hebt, kijk dan hier. 

Ik zou erg graag contact met je willen opnemen om te kijken hoe ik je kan helpen. In elk geval om snel duidelijkheid te krijgen over jouw beoordeling. Ik stuur je even een mail op het e-mailadres waarmee je hier geregistreerd bent oké? 

Ik wens je ontzettend veel sterkte!

Dank je voor je reactie Ellen!

Maar ja, als ik dat formulier invul moet ik daar een motivatie bij schrijven en dat kan ik niet. En dan krijg ik ook nog daarna telefoon of een gesprek, en dat kan ik dus niet aan. Dan word ik in de hoek geluld omdat ik niet voor mezelf kan opkomen, of er staan ineens dingen in 'de afspraken' die nooit zo gezegd zijn of zelfs dingen die precies tegenovergesteld zijn aan wat er gezegd is (is al vaak gebeurd bij zowel mij als anderen) en ik heb dan geen poot om op te staan.

Ik heb niemand aan mijn kant staan om mij te beschermen tegen de kwaadaardigheid van 'het systeem'(zo noem ik het maar even want ook oa bij uwv werken mensen die t goed menen al moet je je afvragen waarom die zulk beleid blijven uitvoeren) en dus ben ik hulpeloos overgeleverd aan de nukken van en VZA of een AD.. Als je pech hebt heb je net er een die je door hoe deze persoon toevallig naar het leven kijkt, je een labbekak vindt en dan sta je buiten zonder levensonderhoud.

Jammer van die 1000 tekens :P
Uiteraard, mail welkom :)
Alvast bedankt !

Laatst gewijzigd op: 30 november 2016 13:00

Mijn ervaring tot nu toe is, dat het in 99% van de gevallen op zijn pootjes terecht komt. Er zijn hier al behoorlijk wat positieve ervaringen gedeeld. Ook mindere ervaringen (al waren die in de minderheid). Dat is nooit uit te sluiten, hoe graag we ook zouden willen. Ik wil je in elk geval op het hart drukken dat er bij UWV niet over "labekakken" gesproken wordt. We nemen alle problemen ontzettend serieus. Ook voor jouzelf zal het niet makkelijk zijn te moeten accepteren dat je door je beperking niet alles kan wat je graag zou willen. 

Ik heb je net een e-mail gestuurd en hoop op een snelle reactie zodat ik gelijk voor je aan de slag kan.

Laatst gewijzigd op: 30 november 2016 13:05

hihi ken je murphy's law?
Die heet murphy omdat die vent hem bedacht heeft.
Na mijn dood noemen ze hem 'finn's law'(of dan naar mn echte naam ;) )
Omdat murphy die wet dan wel bedacht heeft, maar ik lééf die wet. Bij mij gaat praktisch altijd alles mis en pakt zo verrot uit als het kan, behalve dan dat ik er net niet dood aan ga want dat zou te genadig zijn. Plaaggeest ergens ofzo :P
Alvast bedankt voor je mail, ik ben bezig met een antwoord !

Geweldig goed geschreven! Ik ben het met je eens hoor. Een Basisinkomen zou de oplossing zijn!
Heb je niet iemand die met je mee kan gaan naar een eventueel gesprek?
Dat zou denk ik enorm schelen.

quote:

Op 30 november 2016 schreef Finn het volgende:

hihi ken je murphy's law? Die heet murphy omdat die vent hem bedacht heeft. Na mijn dood noemen ze hem 'finn's law'(of dan naar mn echte naam ;) ) Omdat murphy die wet dan wel bedacht heeft, maar ik lééf die wet. Bij mij gaat praktisch altijd alles mis en pakt zo verrot uit als het kan, behalve dan dat ik er net niet dood aan ga want dat zou te genadig zijn. Plaaggeest ergens ofzo :P Alvast bedankt voor je mail, ik ben bezig met een antwoord !

Dan hebben we bij deze een missie samen, om de term "Finn's law" de wereld uit te krijgen! :)

 

Wat een ontzettende *piep* situatie voor je en wat heb je ontzettend goed verwoord hoe ontzettend veel wajongers hier op het forum ,maar ook daarbuiten zich voelen. Je staat hierin niet alleen.
Gelukkig heeft Ellen zich al snel gemeld en hopelijk heeft dat je iets minder wanhopig gemaakt.
Je schreef dat je meerdere re-integratietrajecten hebt geprobeerd en ik vermoed dat een van deze trajecten in of na 2008 is geweest. Puur het gevolgd hebben van een re-integratietraject in of na 2008 is voor uwv aanleiding om in de voorlopige brief arbeidsvermogen toe te kennen. Zonder dat er gekeken wordt naar het resultaat van zo'n traject of de rest van je dossier . De voorlopige brief zegt dus eigenlijk helemaal niks over het definitieve besluit. Als je hier op het forum rondsnuffelt kan je zien dat bij meer mensen een voorlopige arbeidsvermogen na niet akkoord/bezwaar geen arbeidsvermogen werd.>

Laatst gewijzigd op: 30 november 2016 15:41

Finn als je graag zou willen dat er iemand mee gaat naar een eventueel gesprek en er zijn geen vrienden/familie die dat kunnen doen dan misschien vragen bij zoiets als stichting MEE? Daar helpen ze ook mensen met een beperking.

Ook hoef je niet je eigen telefoonnummer te geven, dat kan ook van iemand zijn die je met deze dingen helpt. Ik heb zelfs helemaal geen telefoonnummer gegeven en gezegd dat ik aan de telefoon niet uit mijn woorden kom (is ook zo) en dat ze kunnen mailen/schrijven of mij uitnodigen voor een persoonlijk gesprek.

Laatst gewijzigd op: 30 november 2016 15:46

Pagina's


Staat je onderwerp er niet tussen? Start dan je eigen discussie!